Latest Entries
οι ώρες της σιωπής

Οι ώρες της σιωπής

Πώς πίστεψα ότι θα ανέτειλα τον ήλιο για σένα μέσ’  τη νύχτα; Δούλεψα τόσο σκληρά να σ’ αναστήσω Κι εσύ μου χάρισες μια χούφτα μόνο σιωπή. Βαρύ και δύσοσμο το ψέμα σου σταλάζει εντός μου. Βρύα γεννά και τα θηλάζει στα σκοτεινά. Κι εγώ ακόμα σωπαίνω. Για σένα που δεν νοιάζεσαι. Για σένα που βαφτίζεις … Συνέχεια

Με μια βαλίτσα όνειρα

Με μια βαλίτσα όνειρα

  Εκπνέεις πάνω μου. Ακούω τους χτύπους σου να φθίνουν. Ψυχορραγούν πλέον τα λεπτά. Μαραζωμένες στους δείκτες οι ώρες. Τικ-τακ. Πόσες ανάσες ακόμα;  Πόσα χαμόγελα; Πόσα φιλιά; Πόσα κοφτερά μαχαίρια; Μόνιμο το φευγιό σου. Κι όμως, πάντα θα βρίσκεσαι εδώ. Μέσα μου. Οι μνήμες σου μαρτυρικές και όμορφες. Τί να ξεχωρίσω και ποιες να αποποιηθώ; … Συνέχεια

τρέξε

Τρέξε

  Τρέξε. Γρήγορα, πιο γρήγορα. Άνοιξε κι άλλο το βήμα σου. Εμπόδιο στα δεξιά και διερχόμενο ποδήλατο από αριστερά σου. Κόκκινο  φανάρι. Σταμάτα. Ξεκίνα, πιο γρήγορα ακόμα. Έχεις κερδίσει τέσσερα λεπτά ως τώρα, προσπάθησε να τα κάνεις έξι. Βιάσου. Ίδρωσες. Θα αλλάξεις ρούχα στο γραφείο. Θα φορέσεις τη στολή σου και κάτω από το λαχανιασμένο … Συνέχεια

μην πλησιάζεις

Μην πλησιάζεις

  Μην πλησιάζεις άλλο. Δεν είμαι φύλλο, μα στην ανάσα σου θα σπάσω. Μην προσπαθήσεις να διακρίνεις μέσα από τα δάκρυα την ψυχή μου. Ερείπια θα αντικρίσεις. Μονάχα τα σημάδια της δικής σου σήψης. Δεν είμαι χνούδι που στροβιλίζεται στον άνεμο, μήτε και κόκκος άμμου. Άνθρωπος είμαι και με πονάς. Γι’ αυτό μην πλησιάζεις. Μπορώ … Συνέχεια

Η θάλασσα που κατοικεί μέσα μου / Uncategorized

Η θάλασσα που κατοικεί μέσα μου

  Ξέρεις τι θέλω απόψε; Μη φοβηθείς, ποτέ δεν ζήτησα πολλά από κανέναν Να μου κρατήσεις μόνο σφιχτά το χέρι, Μήπως  στο άγγιγμα  σου ανακαλύψω την αγάπη να κοιμάται Μέσα στα μάτια μου ν’ αφήσεις τα δικά σου να ξεκουραστούν Εκείνη την πανσέληνο που μου χρωστάς, έτσι να μου χαρίσεις Δεν θα σου μιλήσω Η … Συνέχεια

Στον γνώριμο βράχο

Στον γνώριμο βράχο..

  Καταμεσήμερο μπροστά στη θάλασσα. Αγνοώντας τις φωνές των παιδιών, τις φορτωμένες φιγούρες των μαμάδων και την άμμο που τρυπώνει στα μαλλιά μου, στέκομαι ακίνητη κι αγναντεύω τον ορίζοντα. Ακολουθώντας το κάλεσμα των γλάρων, σηκώνω τα μάτια μου ψηλά και το βλέμμα μου φυλακίζεται στη θέα του γνώριμου βράχου. Μια χαραμάδα χωμένη στη θάλασσα, μια … Συνέχεια

Ανήκεστος βλάβη…

Ανήκεστος βλάβη…

  Έφυγες, δίχως να ρωτήσεις. Αναίτια και βιαστικά, αποφάσισες να  στερήσεις τη μορφή σου από όλους · κλείδωσες τον πόνο σου μακριά από τα  μάτια μας, καθώς στα δικά σου βάραινε η σκιά του θανάτου. Απομείναμε  ασάλευτοι, να κοιτάζουμε το χρόνο που ξεμάκραινε στο ρολόι της ζωής σου.Σε κάθε του χτύπο, έχανες και μιαν ανάσα. … Συνέχεια