Η θάλασσα που κατοικεί μέσα μου / Uncategorized

Η θάλασσα που κατοικεί μέσα μου

  Ξέρεις τι θέλω απόψε; Μη φοβηθείς, ποτέ δεν ζήτησα πολλά από κανέναν Να μου κρατήσεις μόνο σφιχτά το χέρι, Μήπως  στο άγγιγμα  σου ανακαλύψω την αγάπη να κοιμάται Μέσα στα μάτια μου ν’ αφήσεις τα δικά σου να ξεκουραστούν Εκείνη την πανσέληνο που μου χρωστάς, έτσι να μου χαρίσεις Δεν θα σου μιλήσω Η … Συνέχεια

Uncategorized

Η σιωπή του διχασμού

Ναι ή  όχι; Ξέρεις τι θέλεις;  Μπορείς; Τολμάς ; Έτσι θα ξυπνήσεις κι αύριο, με την  ίδια  σκέψη που σε ταλανίζει  μια εβδομάδα τώρα και  με μια κοφτή ανάσα, θα  ντύσεις την ψυχή σου στα σκοτεινά. Ο φόβος που σε ορίζει, είναι παραπάνω από ένα συναίσθημα. Είναι ζώο, ένα κτήνος με σουβλερά δόντια και νύχια … Συνέχεια

Uncategorized

Για το φαινόμενο της πεταλούδας

Ο Γιώργος Ιατρίδης είναι ένας νέος συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο,  που μόλις κυκλοφόρησε, είναι μια νουβέλα με  τίτλο «Το φαινόμενο της πεταλούδας» και είναι αυτοέκδοση. Παρέλαβα το βιβλίο το μεσημεράκι, λίγο πριν τη δουλειά. Έσκισα με ανυπομονησία τον κίτρινο φάκελο και με έκπληξη διαπίστωσα πως ο Γιώργος είχε μπει στον κόπο να υπογράψει προσωπικά, … Συνέχεια

κάθε τέτοια μέρα σου λέω πως σ’ αγαπώ / Uncategorized

Κάθε τέτοια μέρα σου λέω πως σ’ αγαπώ. Χρόνια πολλά μαμά

  Λάμπει σήμερα η Κυριακή. Από το ανοιχτό παράθυρο μυρίζουν οι ακακίες του δρόμου και τα μπουκέτα των παιδιών. Ο καφές μου κρυώνει στο τραπεζάκι, όσο παρακολουθώ τα παιδικά βήματα που γεμίζουν τα πεζοδρόμια και χαμογελώ στη σκέψη πως κάπως έτσι θα σε δω κι εσένα να έρχεσαι κοντά μου. Ξέρω πως θα έρθεις και … Συνέχεια

Στην ουρα με εναν αναπηρο πολεμου / Uncategorized

Στην ουρά με έναν ανάπηρο πολέμου

              Δευτέρα πρωί και βρίσκομαι ξανά στην εφορία. Περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου στα βεβαιωμένα, μαζί με τριάντα περίπου άτομα. Μπροστά μου στέκεται  ένας νεαρός με ακουστικά στα αυτιά του και μπρος του ένας κύριος με δερμάτινη καμπαρντίνα, που κοιτάζει γύρω του αδιάκοπα, εποπτεύοντας το χώρο κάτω από τα … Συνέχεια

Uncategorized

Παράξενη φάρα οι Έλληνες…

Από το μπαλκόνι μου αντικρίζω έναν άδειο δρόμο, παρκαρισμένα αυτοκίνητα και λιγοστούς περαστικούς με σακούλες στα χέρια. Νομίζω πως το έχω ξαναπεί, η ανατολική μεριά της πόλης, όπου και κατοικώ, μοιάζει συχνά βομβαρδισμένη. Πολύ εύκολα ξεγελιέται κάποιος, ιδίως  τα Κυριακάτικα πρωινά, να πιστέψει πως σε τούτη την πόλη υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κυκλοφορούν, που ερωτεύονται, … Συνέχεια