blanche dubois

Βlance Dubois

Είναι  μέρες   τώρα που παλεύω να γράψω αλλά δεν τα καταφέρνω. Στο σπίτι πάντα κάποιος θα έρθει ακριβώς την ώρα που θα έχω στρωθεί μπροστά στην οθόνη για να με διακόψει πριν καν ξεκινήσω, δίνοντας μου έτσι την αφορμή να δω dvd τελικά, ή απλά να σερφαρω  χωρίς προορισμό στο internet. Το διαμέρισμα μου, αν και κατοικείται μόνο από δυο άτομα  και ένα σκύλο  ο οποίος όταν αρχίσει να κάνει φασαρία (γαβ), δεν σταματάει ούτε με υπνωτισμό,  αποτελεί πάραυτα, κέντρο διερχομένων και αυτό με έναν ανεξήγητο τρόπο δεν ίσχυε όταν δούλευα, εμφανίστηκε  σαν ένα  έκτακτο καιρικό φαινόμενο με την αρχή της ανεργίας μου και τώρα πια  έφτασε να θυμίζει την συχνότητα των βροχών του φθινοπώρου. Αν με ρωτήσετε τι θεωρώ πιο ενοχλητικό,  τον ξερό και επαναλαμβανόμενο ήχο του θυροτηλεφώνου,  το σταθερό κουδούνισμα  της εξώπορτας μου, ή το ρυθμικό ντριν του τηλεφώνου, θα σας πω πως όλα ακούγονται να εκπέμπουν  τα ίδια  εκνευριστικά ντεσιμπέλ στα αυτιά μου. Η ποικιλία των επισκεπτών δεν είναι μεγάλη φυσικά, απαρτίζεται σχεδόν από τα ιδία άτομα, τα οποία εναλλάσσονται σαν πρωταγωνιστές στη σκηνή του σπιτικού μου, οι γονείς ,( να σου ψήσω ένα ψαράκι ) κοινόχρηστα  (πολλά κοινόχρηστα καθότι ανεξόφλητα), η δπιλανη μου γειτόνισσα (καφέ;), ο φίλος της κόρης μου (καφέ, ή τσάι;), αδερφός, ανίψια, ταχυδρόμος. Ακόμα αναρωτιέμαι ποιος μου έκανε ποδαρικό … Συνέχεια