τα ντολμαδακια της γιαγιας μου

Τα ντολμαδάκια της γιαγιάς μου

Η γιαγιά μου γεννήθηκε στην Πόλη και  στη Θεσσαλονίκη πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά, όπως και αναρίθμητου  συμπολίτες  της, το 1922, μετά  τα γνωστά σε όλους μας γεγονότα. Αποφοίτησε από το <εν Θεσσαλονίκη Διδασκαλείον Θηλέων της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως > με βαθμό απολυτηρίου 8, 49, λίαν καλώς και διορίστηκε δασκάλα λίγα χρόνια μετά. Ανάμεσα στα  μαθήματα που διδάχτηκε  ήταν και η καλλιγραφία. Τα ντελικάτα γράμματα που ζωγράφιζε η για για μου στο χαρτί όταν έγραφε, αποτελούσαν μικρά έργα τέχνης. Τοσο όμορφα  τόσο στρωτά και τόσο περίπλοκα πλεγμένα, αλλά απολύτως  κατανοητά  ακόμα και για ένα μικρο παιδί  όπως θυμάμαι τον εαυτό μου τότε να τα χαζεύει με τις ώρες πάνω σε βιβλία που έφεραν τις αφιερώσεις της, σε ημερολόγια που σημείωνε τις γιορτές και στην ατζέντα που είχε περασμένα  όλα τα τηλέφωνα που χρησιμοποιούσε , με απόλυτα  αλφαβητική σειρά και με τις αντίστοιχες υποσημειώσεις. Οι πρόσφυγες της Πολης έφεραν μαζί τους πάρα πολλές νέες για τα έως τότε δεδομένα της Θεσσαλονίκης συνήθειες, τόσο ιδεολογικές  και κοινωνικές όσο και διατροφικές. Όσον αφορά στις γυναίκες της Πόλης,  στις Πολιτισες με τ’ όνομα,σφράγιζαν κάθε νέα γειτονιά στην οποία κατέληγαν να φτιάξουν το < κονάκι > τους , με μυρωδιές ανατολής, φτιαγμένες από μεθυστικά μπαχάρια , πιπέρια και μελιτζάνες, γλυκάνισο και παστουρμά,  κανέλα και μοσχοκάρφι. Κάθε κανόνας έχει και την δική του εξαίρεση και σε αυτήν την περίπτωση  δυστυχώς η γιαγιά μου ήταν τελικά άριστη  μόνο στη καλλιγραφία , δεν … Συνέχεια