Η μέρα που γυρίσαμε το χρόνο πίσω

Η μέρα που γυρίσαμε το χρόνο πίσω

Σάββατο βράδυ λοιπόν και είμαστε  σχεδόν όλοι εκεί. Γιορτινά χαμόγελα φοράμε όπως τότε στις σχολικές μας εκδρομές, τριάντα χρόνια πριν. Ήταν τα ξένοιαστα χρόνια της αθωότητας μας, αυτά που μας είχαν φέρει τον έναν στον άλλον κοντά και μας έδεσαν σε περίεργους  κόμπους που παρέμειναν άλυτοι για χρόνια. Τα μυστικά των πρώτων μας ερώτων  που σήμερα αναδύονται ξανά μπροστά στα  μάτια μας, με την πατινα του χρόνου περασμένη πάνω τους και χρωματίζουν για άλλη μια φορά τη μνήμη μας με ξεχασμένες αγαπημένες εικόνες, η ανάγκη της επιβεβαίωσης μας μέσα στα μάτια αυτών που είχαμε κάποτε επιλέξει να φυλάνε κρυφές όλες  τις εφηβικές  μας  ανασφάλειες, οι φίλοι μας, όσοι μας πίστεψαν, όσοι μας πρόδωσαν, ανταμωμένα όλα σήμερα εδώ. Η αγκαλιά μας γεμίζει από σώματα που έχει καταγράψει η μνήμη μας, σώματα που άλλαξαν στο χρόνο  αλλά παραμένουν ακόμα γνώριμα , κλείνουμε τα μάτια μας σε κάθε αγκαλιά και αναπνέουμε την ίδια μυρωδιά, την  αίσθηση του κολλαριστού γιακά της  σχολικής ποδιάς στο μάγουλο μας, τα ίδια ατίθασα μαλλιά στο χάιδεμα του κεφαλιού. Σε κάποια κοριτσίστικα ακόμα μάγουλα, τα πρώτα δάκρυα της συνάντησης  βλέμματα υγρά, παρατηρούν και ονειρεύονται  ,εκείνο το σκουρόχρωμο ψηλό αγόρι  που τότε τυραννούσε τη σκέψη σου , είναι αυτό που απέναντι σου κάθεται  με τα μαλλιά λευκά, λίγο σκεφτικός, τον κοιτάζεις στα μάτια,σαν   μάτια θλιμμένου σκύλου, μια ταραγμένη θάλασσα   μέσα τους, άραγε τι σκέφτεται  θυμάται πόσο πολύ σου έλεγε  τότε  πως σ’ αγαπούσε? Είναι τόσο οικείο να του πιάνεις το χέρι  και σου μοιάζει τόσο αστείο, πως μπορεί  μέσα στα τριάντα αυτά χρόνια που κύλησαν στις διαφορετικές ζωές σας,  η κίνηση τώρα να έχει την αυτή την αίσθηση, ν’ αναγνωρίζονται, τα χέρια,  το άγγιγμα  είναι γνωστό, όπως και η θέρμη τους. Πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι τελικά, αναρωτιέσαι,  πόσο μεγάλη διαδρομή κάνουμε  γυρίζοντας τη ζωή … Συνέχεια