Αφιερωμένο…
Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο…

  Εχω ακόμα τη φωνή του στα αυτιά μου, μια παιχνιδιάρικη φωνή, ελαφρώς βραχνή, λίγο σκοτεινή κατά περίσταση και αφόρητα                    μοναχική. Θυμάμαι πως περίμενα να τον ακούσω , ακόμα και όταν ένιωθα πως δεν είχε κάτι να πει, ακόμα και όταν δεν ήθελε να μιλήσει. Η σιωπή του για μένα ήταν αβάσταχτη,με άφηνε μουδιασμένη,  σαν μικρο παιδί στερημένο από το καθημερινό του παραμύθι. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας, με τη δική του φωνή, ή για να είμαι πιο σαφής  η φωνή του ξεκίνησε την ιστορία μας. Κάποιες φωνές έχουν το χάρισμα να σε κάνουν να πετάς ανάμεσα σε πεταλούδες, να σε βουλιάζουν μέσα σε λιβάδια  σπαρμένα με κατακίτρινα στάχυα, να σε στροβιλίζουν  σε ένα ατέρμονο βαλς, να σου ψιθυρίζουν στο αυτί τα μυστικά των ξωτικών, και εσύ                           να γελάς, να γελάς, … Συνέχεια