Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Εσείς που πονάτε όταν πονάτε? Σας ακούγεται ανόητο ή οξύμωρο? Είναι σαφές όσο παράλογο κι’ αν ακούγεται  πως όταν πονάει η καρδιά μας αρρωσταίνει το μυαλό μας  και το μεταφέρει στο  σώμα μας. Αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε ψυχοσωματικό, έτσι  μας εξήγησαν κάποιες φορές οι ειδικοί , όταν η πηγή του πόνου μας δεν μπορούσε να εντοπιστεί ως πραγματική ,  όταν δεν υφίστατο λόγος γα πόνο  παρά μόνο στο μυαλό μας που υπέφερε. Το δικό μου ψυχοσωματικό χτυπάει κατά κύριο λόγο στο λαιμό  τις φωνητικές μου χορδές, τις οποίες σφραγίζει με απόλυτη αφωνία. Ξεκινάει συνήθως με μια  μικρή βραχνάδα, εξελίσσεται σε ένα μόνιμο κόμπο, για να καταλήξει στην απόλυτη σιωπή. Όταν το έζησα, πρώτη φορά ένωσα τόσο ανυπεράσπιστη, τόσο μικρή και εύθραυστη  τόσο αβοήθητη, μια  τοσοδούλα, σχεδόν αόρατη για το ανθρώπινο μάτι. Και όσο περισσότερο αγχωνόμουν  τόσο πιο πολύ κοντά στη μόνιμη αφωνία έφτανα. Δεν ήθελα να πάω πουθενά, έπρεπε να κυκλοφορώ με ένα τετράδιο και ένα στυλό πάντα στο χέρι, ζωγράφιζα κύκλους και σχήματα περιφέροντας   τα χέρια μου στο αέρα, τα οδηγούσα να σχηματίζουν γράμματα και νοήματα που ενώ εγώ πίστευα πως οι απέναντι  θα μπορούσαν να καταλάβουν,  εκείνοι απλά  μου εγνεφαν  καταφατικά και με κοιτούσαν πάντα στα χείλη  ποτέ στα μάτια  ή στα χέρια, κουραζόμουν τότε, απογοητευόμουν και περίμενα να μείνω μόνη μου σπίτι για να κλάψω, βουβά. Σήμερα το σημείο του πόνου μου  έχει μετατοπιστεί αρκετά χαμηλότερα, στην κοιλιά μου. Ένιωσα … Συνέχεια