Βόλτα στο Θερμαϊκό

Ένας από τους λόγους, και έχω αρκετούς,   εκ των οποίων  δεν αγαπώ ιδιαιτέρα τον  χειμώνα, είναι και το γεγονός πως μου στερεί την απόλαυση ενός περιπάτου, μιας μεγάλης βόλτας.

Για μένα η βόλτα είναι πολύ σημαντική, επιφέρει μια ισορροπία ανάμεσα στο σώμα  και στο μυαλό.

Όταν περπατάω έχω πάντα την εντύπωση πως έτσι όπως φτάνω στον προορισμό που έχω ορίσει, με τον ίδιο τρόπο φτάνει κ ο εγκέφαλος μου στη λύση  του προβλήματος που με απασχολεί. Κάποιες   φορές τη βόλτα πυροδοτεί από μόνο του το πρόβλημα  αναλογικά με το μέγεθος που του έχω προσάψει στο μυαλό μου, προσδιορίζει  από μόνο του τον προορισμό καθώς και την διάρκεια της βόλτας. Γιατί αν κουραστεί το σώμα  θα κουραστεί και το μυαλό. Ευελπιστώ…

Οι διαδρομές στην πόλη μου προσφερόμενες για βόλτες είναι αρκετές, μα  η καλύτερη ροτα για μένα είναι πάντα η θάλασσα. Εν προκειμένω ο Θερμαϊκός.

 

Στις μοναχικές μου βόλτες,  όταν σημαίνει συναγερμός μέσα στο κεφάλι μου, μόλις  νιώσω πως αυτό που έχω μέσα μου και με σκοτώνει είτε γιατί δεν μπορώ να το μοιραστώ, ή επειδή δεν είναι κανένας δίπλα μου για να το μοιραστώ μαζί του, συντροφιά μου έχω το κινητό μου γεμάτο από μουσική.

Η  διαδρομή σχεδόν πάντα η ίδια,  από το μέγαρο μουσικής, έως το λιμάνι και πίσω.

Παρατηρώντας τον κόσμο προσπαθώ να ξεχαστώ,  συλλέγω εικόνες που τις επεξεργάζομαι  μόλις σταματήσω για να ξεκουραστώ  παρακολουθώ αντιδράσεις και κρυφακούω συζητήσεις στα διπλανά παγκάκια.

Αναρωτιέμαι αν η παραλία μας ήταν πάντα  έτσι γεμάτη, από  ανθρώπους που τρέχουν, ζευγάρια με ποδήλατα, μαμάδες με καρότσια, παππούδες με εγγόνια και μπαλόνια στα χεριά,  εφήβους που σουλατσάρουν νωχελικά περιφέροντας την ματαιοδοξία τους, παρέες  καθισμένες κυκλικά πάνω στο γρασίδι, πλανόδιους  σκουρόχρωμους αλλοδαπούς με την πραμάτεια τους στοιχισμένη στο πεζοδρόμιο.

Καθώς το βραδάκι πέφτει σιγά σιγά αγκαζέ  με την θερμοκρασία και πλησιάζω προς τον Πύργο τον Λευκό  οι εικόνες που εμφανίζουν οι άνθρωποι  γίνονται όλο και περισσότερες, πιο έντονες, θορυβώδεις.

Περπατάω ανάμεσα σε  20χρονα παιδιά , κοιτάζω στο πάρκο του βασιλικού θεάτρου μια παρέα, περίπου 15 από δαύτα, πόσο τα ζηλεύω, είναι καθισμένα στο γρασίδι, και εκπέμπουν μια  φιλική άνεση με το χώρο  μοιάζει να ναι το γρασίδι το χαλί τους, το πάρκο το σαλόνι όπου μαζεύτηκαν για να παίξουν κιθάρα και να σιγοτραγουδήσουν όλοι μαζί αυτό που τους εκφράζει  αυτό που τους πονά  Χαμόγελα, κάποιες φάλτσες νότες, τραγουδούν Περίδη,        <φεύγω >, το κρασί από το μπουκάλι για κάποιους, λίγα πλαστικά ποτήρια γύρω γύρω στα χέρια κυκλοφορούν, και καθηλώνομαι εκεί, παρασυρμένη από τις σειρήνες των νεανικών τους γέλιων.

Όχι πολύ μακριά από αυτή την μουσική παρέα, ανακαλύπτω ακόμα μια, εξόχως εφοδιασμένη.

Είναι γύρω στα 10 άτομα  αγόρια κορίτσια, έχουν στρώσει κουβέρτα μάλλινη κάτω,  μοιάζουν συμμαθητές, άνετοι και αυθόρμητοι μεταξύ τους, γύρω τους σακούλες με φαγώσιμα περιπτέρου, πατατακια, μπισκότα   στο πίσω μέρος του κύκλου τους ένα φορητό cd player, και αυτοί επιμένουν στα  ελληνικά ακούσματα , πιο ροκ εδώ, και στη μέση έχουν θρονιασμένο ένα ναργιλέ.

Ένα αγόρι από την παρέα σηκώνεται όρθιο και λέει ένα ανέκδοτο, κάποιοι γελάνε, οι περισσότεροι γιουχάρουν και αρχίζουν τα πειράγματα και οι ψεύτικες φάπες, το μαρκούτσι κάνει και αυτό βόλτες από χέρι σε χέρι, αγγίζει χείλη, όλοι γελούν, είναι για λίγο χαρούμενοι απαλλαγμένοι  από σκοτεινές σκέψεις, έχουν ξεφύγει και αυτοί με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, ανεβασμένοι στο μαγικό χαλί της ψευδαίσθησης του ναργιλέ. Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα.

Τα μαγαζιά της παραλιακής είναι μόλις στο απέναντι πεζοδρόμιο, οι μουσικές τους μπερδεύονται στον αέρα, αλλά  δεν αποτελούν κάλεσμα για κανέναν.  Είναι κενά, άψυχα  δεν βλέπεις πια κόσμο να περιμένει να εξυπηρετηθεί για ένα σταντ, πουθενά δεν αντικρίζεις   ανθρωπινά τσαμπιά  κρεμασμένα πάνω στον  εκάστοτε υπεύθυνο μαγαζιού για ένα τραπέζι ι, μια γωνίτσα να βολευτούμε βρε αδερφέ,  κάπου να ακουμπήσουμε το  ποτό μας.

Άλλαξαν οι εποχές και εμείς μαζί τους. Νέες μορφές επικοινωνίας χτίζονται τώρα και τα θεμέλια τους θα είναι στέρεα, στην ανάγκη στεριώνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους εντονότερα.  Και οι νέοι  μας δείχνουν τον τρόπο,  έχουν ήδη κάνει την δική τους αρχή.

Ο δικός μου δρόμος έχει ακόμα χιλιόμετρα να γράψει. Στο τέλος της βόλτας μου στο Θερμαϊκό, το μυαλό αργά  αργάimages θα ξεκλειδώσει το puzzle της λύσης του προβλήματος.

Ξέρω ότι θα κοιμηθώ σήμερα, ίσως όχι ήρεμα , σίγουρα όχι βαθιά,  θα κοιμηθώ όμως με το μυαλό  μου λιγότερο βαρύ, το κεφάλι μου θα ακουμπήσει το μαξιλάρι και ο εγκέφαλος μου θα φέρει στα ρουθούνια μου τη μυρωδιά της θάλασσας μπερδεμένη με το αιθέριο άρωμα του ναργιλέ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s