Σκότωσέ τον!

Σκότωσέ τον!

black-and-white-hands-mask-bussinesman-64699 (1)

Έλα λοιπόν, ας τελειώνουμε με τούτη τη φάρσα. Τι με κοιτάς; Πίεσε τη σκανδάλη. Σκότωσε τον εαυτό σου. Ακόμη μια φορά.

Είχες πει πως θα ήταν η τελευταία, όμως λάθεψες. Άλλωστε, η συνήθεια σου έγινε δέρμα πια. Δε νιώθεις. Σκοτώνεις σε μικρές δόσεις. Κάθε μέρα κι από λίγο.

Όπως χτες. Όπως παλιά, όπως θα κάνεις πάντα. Για ν` αποφύγεις  τις εξηγήσεις, τις  μνήμες, τις ερωτήσεις.

Σκότωσέ τον με τον γνωστό τρόπο, όπως κάθε φορά που σφίγγεις τα δόντια για να μην ουρλιάξεις. Από τον πόνο, από την αδικία, από το χάος που επικρατεί στο μυαλό σου. Και αν αυτά δεν αρκούν, σκέψου πόσες φορές χρειάστηκες να προσποιηθείς την ευτυχία. Μέσα σε μια σχέση, σε μια φιλία, σε μια παρέα. Πόσες φορές το μέσα σου γρύλιζε, ενώ η μάσκα στο πρόσωπό σου χαμογελούσε.

Σκότωσέ τον, σκότωσέ τον ακόμα μια φορά. Εκείνη τη φορά που χρειάστηκε να κρυφτείς κάτω από την κουβέρτα σου, πίσω από τη  πυτζάμα σου, ανάμεσα στις ρωγμές στο ταβάνι. Επειδή δεν άντεχες ν’ ακούς τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες πολυκαιρισμένες ιστορίες που δεν πάλιωναν με τα χρόνια, ούτε με τους πνιχτούς αναστεναγμούς της δυσφορίας σου.

Ούτε αυτές σε πτόησαν όμως κι έτσι συνέχιζες να βάζεις ακόμα πιο κοντά το πιστόλι στον κρόταφο. Και πάλι θα πεις ψέματα πως είσαι καλά, πως δεν χρειάζεσαι κανέναν να σε σηκώσει από το πάτωμα. Θα σκαρφιστείς ακόμα έναν ανόητο μύθο, μια πλάνη, για να δικαιολογήσεις το πέσιμό σου. Την κατρακύλα σου. Και κοίτα να δεις, τελικά, πάλι κανείς δεν θα έρθει για βοήθεια.

Γιατί οι σφαίρες σου έχουν μάθει καλά το δρομολόγιό τους. Τις έχεις εκπαιδεύσει άρτια. Χτυπούν απρόσμενα και επώδυνα. Δυνατά. Τόσο που κάθε φορά ένα κομμάτι του εγκεφάλου σου χάνεται. Εξαϋλώνεται κάτω από τις χαραμάδες της συνείδησής σου. Γι’ αυτό σου λέω, μην το καθυστερείς. Έχεις μάθει και το κάνεις πια τόσο καλά. Σχεδόν σαν επαγγελματίας δολοφόνος.

Σκότωσε τον, λοιπόν, τι περιμένεις;

Οι λύκοι κι αύριο λυκοτόμαρα θα φορούν. Στα ίδια λημέρια θα σέρνονται και με τα ίδια δόντια θα ξεσκίζουν τις σάρκες σου.

Βάλε ακόμα μια σφαίρα στη θαλάμη. Εμπρός! Σκότωσε!

Τίποτα δεν θ’ αλλάξει αύριο, ούτε ποτέ. Ο κόσμος σου, αυτό που εσύ αποκαλείς ζωή σου, θα εφεύρει έναν καινούριο τρόπο να σε βασανίσει. Να σε τσακίσει. Να σε λιώσει με το βάρος της υπέρμετρης αλαζονείας του. Με την επίπλαστη ηθική του, με τον δυσβάσταχτο εγωκεντρισμό του.

Περίμενε λίγο, μην πυροβολήσεις ακόμα! Να σου δώσω ένα κίνητρο για να βιαστείς, να το κάνεις σωστά.

Ξέρεις κάτι; Ξέρεις γιατί σκοτώνεσαι κάθε μέρα κομμάτι κομμάτι; Επειδή δεν έχεις μάθει να συλλαβίζεις σωστά την αγάπη. Την αγάπη που χρωστάς σε σένα. Την αγάπη που δεν διδάχτηκες. Την αγάπη που δεν ξόδεψες ποτέ, εκείνην που δεν θα ξεχρεώσεις ποτέ. Μόνο γι` αυτό σου πρέπει θάνατος. Ο χρόνος δεν σου ανήκε ποτέ και μάθε το καλά, ο δικός σου έχει από καιρό εξαντληθεί.

Σκότωσε τον, λοιπόν!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s