Το κορίτσι απέναντι

Το κορίτσι απέναντι

Photo credit Filianna Karamanli

 

Προσπαθώ  μέρες να γράψω ένα ποίημα

για το κορίτσι απέναντι.

Το παρατηρώ που κάθεται τις νύχτες στο πιάνο.

Τα δάχτυλά του είναι αέρινα.

Τα πλήκτρα λιώνουν στο άγγιγμά του.

Στη σιωπή της νύχτας

οι ξεστρατισμένες νότες

σκοντάφτουν σε όνειρα κουμπωμένα.

Σε ανήλιαγα χαμόγελα σκάνε διθυραμβικά,

προτού ουρλιάξουν «ησυχία» οι γείτονες.

Γάτες και σκύλοι, πουλιά κι αστέρια

νωχελικά τρίβονται στα πόδια του.

Όμως το κορίτσι είναι στεγνό από έρωτα.

Στεγνό από πείσμα κι από τσιγάρα.

Έτσι κρατά το αίμα του ανόθευτο.

Μα λίγο το νοιάζει.

Κι ούτε φαντάζεται πως θα μοιάζει ο κόσμος μετά.

Οι σειρήνες ξύνουν τ’ αυτιά του.

Τα κρεβάτια που τρίζουν ξεφτισμένο έρωτα

πληγώνουν τους στίχους,

ξεβάφουν την νύχτα·

τη στραγγίζουν.

Η βεράντα φωτίζει την πύλη

για κάποιο αγέννητο όνειρο.

Το κορίτσι βουρκώνει.

Στα δόντια του μασά κυκλοθυμικές σιωπές.

Ονόματα κι ημερολόγια.

Σβησμένα μάτια σε βρώμικες μέρες.

Μέρες μονές, γιομάτες ημιτελή πάθη.

Είναι βαριά η συγχορδία της μοναξιάς.

Κι όσες μέρες σκέφτομαι το ποίημα,

μια νύχτα μονή,

το κορίτσι απέναντι βούτηξε στο κενό.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s