Flores para los muertos

Flores para los muertos

1313322341

Πάσχα τριγύρω. Άρωμα πασχαλιάς  κρεμασμένο στη βεράντα.

Ο κόσμος παραμορφωμένος. Πρόσωπα μάσκες, επιτηδευμένες γκριμάτσες στάζουν χαμόγελα στυφά σε κούφια βήματα.

Κανείς δεν την ακούει. Κανείς δεν την βλέπει. Προσπερνά την άνοιξη φαλτσάροντας νότες και ρίμες. Με χέρια καψαλισμένα από τα ξένα βάρη, ρίχνεται σε ένα ξέφρενο χορό μετέωρων στροβιλισμών ανάμεσα στο σήμερα και στο χτες. Βαρύ το χτες της, αιώνας περασμένος σε κλωστή, κεντά μικρές πληγές στα μάτια, στο λαιμό, στις πλάτες της.

Μετρά σταυρούς σε μνήματα. Κι όσο μετρά, ο κόσμος γύρω της μικραίνει. Ασφυκτιά η καρδιά της, μα σκύβει κι άλλο το κεφάλι υποταγμένη σε μια συγχώρεση γυμνωμένη από αλήθειες.

Τα πόδια της ξέχασαν· δεν θυμούνται τίποτα πια, ξέχασαν τους δρόμους που την μάγεψαν, τις διαδρομές  κάτω από ναυαγημένα φεγγάρια, τις περπατησιές της νιότης, τα ρημαγμένα από τον έρωτα τρεχαλητά, τα πυρωμένα σ’ αγαπώ που σκόνταφταν μαζί της σε βράχους. Λησμόνησαν το σχήμα της κάμαρας, όπως  το προστάτευε η σκιά της μάνας, το χάδι του πατέρα στο μέτωπό της. Λησμόνησαν το άγγιγμα, την γιατρειά της αγκαλιάς.

Ξέχασαν να θυμούνται, ίσως επειδή κουράστηκαν. Ίσως γιατί εκείνη έτρεχε πάντα τόσο βιαστικά ν’ ανταμώσει εκείνη την αλήθεια που κοιμάται στα πόδια της αγάπης. Θα πρέπει να υπήρχε, διάολε, δεν μπορεί, διαφορετικά πώς θα γινόταν αλήθεια να έχει αγαπηθεί;

Τυφλωμένη από μια πείνα που ολοένα απαιτούσε δικαίωση, λαβωμένη από τα βέλη των παραλείψεων, είχε βαλθεί να την ανακαλύψει. Κι όσο περιπλανιόταν, τόσο η αλήθεια ξεμάκραινε και την εγκατέλειπε μονάχη της να δικάζει τον εαυτό της. Τον δίκασε για τις παραλείψεις, τόσες άσκοπα φιμωμένες λέξεις που έπνιξε από εγωισμό. Τον δίκασε για την περηφάνια της, για το πείσμα της, που δεν κατάφερε να προφέρει ποτέ σωστά την ανάγκη της. Και είναι πάντα μεσάνυχτα όταν κρίνεται ένοχη. Και δεν υπάρχει δίπλα της  κανείς για να της ξεβγάλει το πρόσωπο από τα λάθη.

Τώρα φορά μια πανοπλία από αγκάθια. Τώρα κοιτάζει χαμηλά σαν περπατά, για να καλύψει τις φωτιές στα μάτια της. Τώρα δεν τρέχει, γιατί δεν υπάρχει κανείς να την περιμένει. Τώρα πλέκει στεφάνια από πασχαλιές για τους νεκρούς, για εκείνους που πήραν φεύγοντας μαζί τους την αλήθεια. Και γύρω Πάσχα, μέσα στα ψέματα ενός κόσμου που δεν τη χωρά.

 

…in memoriam

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s