Ανοχύρωτοι στη Θεσσαλονίκη

Ανοχύρωτοι στη Θεσσαλονίκη

21_3062_kt_57871411721865

Θεσσαλονίκη, μια πόλη ανοχύρωτη.

Μια πόλη που παραπαίει ανάμεσα στα θραύσματα μιας παλαιωμένης πολιτικής, κραδαίνοντας ως λάφυρο, την ολοκληρωτική της απαξίωση.

Δρόμοι νεκροί. Καταστήματα αδειανά από πελάτες. Αυτοκίνητα με μοναχικούς οδηγούς, διασχίζουν βιαστικά τις άδειες από αστικά λεωφορεία, λεωφόρους. Κάθε αυτοκίνητο κι ένας οδηγός. Βρωμάει η πόλη από καυσαέριο και μοναξιά.

Ποιο από τα δυο είναι πιο αποπνικτικό;

Μετράμε μέρες, αυτό κάνουμε.

Στοιχηματίζουμε πάνω στις αφυδατωμένες μας αντοχές.

Πόσες μέρες ακόμα; Πόσα ακόμα χιλιόμετρα στο κοντέρ της υπομονής μας;

Ούτε ένα πόδι δεν κατεβάσαμε από τους καναπέδες της πλασματικής ευφορίας μας, Ούτε ένα κάλεσμα στο fb δεν οργανώσαμε έτσι. για τα μάτια του κόσμου.

Ούτε καν ένα ψήφισμα Avaaz, ώστε να έχουμε δικαιολογία ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε,.

Δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στον Ο.Α.Σ.Θ. είναι απλήρωτοι.  Δεν απαξιώνουμε την κατάσταση τους. Αλλά η αναλγητική  στάση όλων των ιθυνόντων, μετόχων, φορέων και μη, έχει εκτροχιάσει επικίνδυνα την ήδη  κατακερματισμένη μας λογική. Υπεραπλουστεύτηκαν τα επιχειρήματα πλέον και ουδόλως αφορούν μόνο την ύπαρξη του 4ου μνημονίου. Θυμόμαστε τις γνωστές ατάκες και χαριτωμένα τσιτάτα των φορέων κι από παλαιότερα.

Δεν κυκλοφορούν  λεωφορεία. Ε και; Τι σκάτε; Πάρε ταξί! Πώς; Δεν έχετε χρήματα; Περπατήστε! Κάνει καλό. Α, είναι μαγεία η Θεσσαλονίκη τον Μάιο.

Και περπατάμε.

Σαν πρόβατα στο περιορισμένο μας μαντρί. Όπως οι αγελάδες στην πένθιμη πορεία για το σφαγείο.

Περιμένοντας μια λύση που μοιάζει ουτοπική. Μια λύση πρόχειρη, που ούτως ή άλλως θα μας δέσει ξανά τα χέρια, δημιουργώντας σε επανάληψη το ίδιο πρόβλημα,  σε χρόνο μηδέν.

Παράταση ανοχής. Παράσταση ομαδικής παραφροσύνης.

Γνωρίζω γυναίκες που για να βρίσκονται καθημερινά στην εργασία τους, διανύουν  με τα πόδια την απόσταση Αμπελόπηκοι-Ντεπώ. Γνωρίζω κάτι ταλαίπωρα γερόντια, που βαδίζουν κούτσα-κούτσα μπαστουνάδα κι αγκαζέ, το μισό δρομολόγιο του 31, Βούλγαρη-Σφαγεία, για να κρατήσουν τα εγγόνια τους. Γνωρίζω φοιτητές  που μένουν Χαριλάου και με τα βιβλία αγκαλιά, συντονισμένοι περπατούν παρέα ως το Α.Π.Θ.

Κι όλα αυτά, εις διπλούν. Μια η ταλαιπωρία της αναχώρησης και μία της άφιξης στον προορισμό.

Κι εμείς, όλοι μαζί,  πολίτες ανοχύρωτοι, σε μια απροστάτευτη πόλη, ανταμωμένοι στα laptop, συγκρίνουμε τις αντοχές μας, ανταλλάσουμε οδηγίες επιβίωσης κι αναμένουμε εκείνον που θα ξεχωρίσει, εκείνον που θα δώσει τη λύση, εκείνον τον από μηχανής θεό που θα μας λυτρώσει από την οκνηρία κι από την  παγερή μας αδιαφορία, -ωχ βρε αδερφέ, μη χολοσκάς- εκείνον που θα πατήσει ξανά τον καταχωνιασμένο διακόπτη λειτουργίας του πολίτη που κοιμίζουμε εντός μας, στο on.

Ή θα τιναχτούμε στον αέρα, ή θα κάνουμε βήματα μπροστά.

Είναι η μόνη λύση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s