Με μια βαλίτσα όνειρα

Με μια βαλίτσα όνειρα

 

6eeac5a160b1b264ecb5f9de55dc95ab

Εκπνέεις πάνω μου.

Ακούω τους χτύπους σου να φθίνουν. Ψυχορραγούν πλέον τα λεπτά. Μαραζωμένες στους δείκτες οι ώρες. Τικ-τακ.

Πόσες ανάσες ακόμα;  Πόσα χαμόγελα; Πόσα φιλιά; Πόσα κοφτερά μαχαίρια;

Μόνιμο το φευγιό σου. Κι όμως, πάντα θα βρίσκεσαι εδώ. Μέσα μου.

Οι μνήμες σου μαρτυρικές και όμορφες. Τί να ξεχωρίσω και ποιες να αποποιηθώ; Και εσύ μου ζητάς σε μια βαλίτσα να τις χωρέσω.

«Διάλεξε τι θα κουβαλήσεις!»

Αδύνατον! Τί να αφήσω πίσω μου;

Αφαιρώ τον πόνο και την αχαριστία. Την οδύνη και την αγένεια. Εκείνη την απώλεια που με άφησε μισή. Όχι, δεν μπορεί. Όλα δικά σου δώρα, πώς θα ξημέρωνες τη χαρά δίχως τη θλίψη;

Και αν στο ζητούσα, θα κατάφερνες να γυρίσεις εκείνα που μου στέρησες πίσω;

Θα σταματούσες να χτυπάς τις ώρες της αδικίας;

Θα ξεχνούσες να μετράς τον θάνατο;

Άφησε με να κρατήσω τις πολύτιμες ώρες των φίλων, τις στιγμές που στα μάτια  παραφυλούσαν ασίγαστες να κυλήσουν, σαν χείμαρρος ορμητικός  οι εξομολογήσεις της καρδιάς.

Όταν με μια κλεφτή ματιά, ανασαίνοντας την μοιρασμένη σιωπή, σφραγίσαμε για πάντα ένα μυστικό.

Ανάμεσα στις αλήθειες που έδεσαν τις μοίρες μας, χαράξαμε καινούρια μονοπάτια και σφίξαμε τα χέρια, υπόσχεση βουβή, να τα διαβούμε μαζί. Στον επόμενο χρόνο και για όλες τις υπόλοιπες ζωές μας.

Αυτό μόνο θέλω να θυμάμαι από σένα. Σαν καινούριο πουκάμισο, κατάσαρκα  να το φορώ κι η ψυχή μου να γαληνεύει.

Τώρα που δύεις, περιμένεις να κάνω μια ευχή. Μια νέα αρχή. Να θέσω νέους στόχους.

Σε ποια χέρια μ’ αφήνεις; Σ’ αγάπησα και σε μίσησα με όλη μου την ψυχή. Με γκρέμισες στην άβυσσο και με ανάστησες με ένα φιλί.

Και συ βιάζεσαι να με παραδώσεις, το βλέπω.

Μα ξέρεις κάτι; Νιώθω ήδη τυχερή. Εδώ που έφτασα μαζί σου πια, δεν φοβάμαι.

Δεν ξέρω τί να ζητήσω, γιατί τα θέλω όλα. Αδυνατώ να περιορίσω τα όνειρα μου, γιατί είναι η δύναμη μου και αυτά με θρέφουν. Το οξυγόνο, η ελπίδα αντάμα με το πείσμα μου, τούτη είναι η φυλακή και η καταδίκη μου μαζί.

365 μέρες τα νανούριζα σιγανά στον κόρφο μου.

365 δικά σου παιδιά είδαν μαζί μου το φως.

365 μέρες με καθοδηγούσαν και με ζόριζαν.

« Μη σταματάς. Έχεις κι άλλο δρόμο να διανύσεις. Μην επαναπαύεσαι. Πέταξε ακόμα πιο ψηλά. Σκαρφάλωσε όπου είναι ανέφικτο. Φτάσε όπου δεν μπορείς.»

Και ψήλωνα κάθε φορά που κατόρθωνα να μετατρέψω κάποια ψήγματα των ονείρων μου σε πράξη. Δεν τα εγκαταλείπω.

Όλα θα τα στοιβάξω σε τούτη τη βαλίτσα, ακόμα κι εκείνα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν.

Μα είναι έτοιμα να αντικρίσουν τον αντικαταστάτη σου, το νιώθω. Ατρόμητα θα τον υποδεχτούν, γιατί τα όνειρα δεν αισθάνονται τον φόβο, δεν τον αναγνωρίζουν, γι’ αυτό και δεν πεθαίνουν ποτέ.

Φύγε ήσυχος λοιπόν. Επιτέλεσες το έργο σου.

Σου είπα, είμαι τυχερή, γιατί με ξέβρασες σε έναν νέο χρόνο, γερή και δυνατή. Ευνοημένη από τη ζωή, ώστε να ζω.

Θα μάθω ξανά να περπατώ σε άλλου χρόνου τα χνάρια, θα αγκαλιάσω από την αρχή τα όνειρα που έμειναν στη μέση.

Θα χτίσω καινούριες γέφυρες, θα φιλήσω νέα χείλη, θα πλανευτώ από αλλιώτικες λέξεις και δεν θα σε απαρνηθώ. Μου φτάνει που σε έζησα. Μου αρκεί που μ’ έφερες εδώ.

Ότι στρίμωξα μέσα στη βαλίτσα, είναι αρκετό.

Με μια βαλίτσα όνειρα στον καινούριο χρόνο εύχομαι να πορευτώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s