Στον γνώριμο βράχο

Στον γνώριμο βράχο..

11900114_10207087990979214_3138301622578853053_o

17 Αυγούστου 2015. Από τις τελευταίες φωτογραφίες που πράβηξε ο Λέανδρος Βατάκας στο αγαπημένο του Ποσείδι.

 

Καταμεσήμερο μπροστά στη θάλασσα. Αγνοώντας τις φωνές των παιδιών, τις φορτωμένες φιγούρες των μαμάδων και την άμμο που τρυπώνει στα μαλλιά μου, στέκομαι ακίνητη κι αγναντεύω τον ορίζοντα.

Ακολουθώντας το κάλεσμα των γλάρων, σηκώνω τα μάτια μου ψηλά και το βλέμμα μου φυλακίζεται στη θέα του γνώριμου βράχου.

Μια χαραμάδα χωμένη στη θάλασσα, μια τόση δα λωρίδα γης, καμωμένη από κυπαρίσσια και πέτρες, από την ορμή των κυμάτων σμιλεμένες, αιχμαλωτισμένη στο απέραντο γαλάζιο. Και επάνω, στο πέλαγος σχεδόν ριγμένο, το μπαλκόνι σου.

Θολώνει απρόσμενα η ματιά  στη θύμηση σου και σχηματίζω την εικόνα σου στην καυτή άμμο.

Αδυνατώ να κουνηθώ, ενώ γύρω μου οι άνθρωποι αγκαλιάζουν τα κύματα, την ώρα που το δικό μου σώμα, πεισμωμένο, παραλύει.

Εκεί έπινες τον πρώτο καφέ της ημέρας. Εκεί αντάμωναν  οι σκέψεις σου με τον απόηχο των κυμάτων, ρουφώντας μαζί με κάθε πικρή γουλιά και μια στάλα ουρανό, μια σταγόνα θάλασσας. Κι ύστερα, όταν απόσωνες με την ιεροτελεστία του καφέ, ερχόταν η στιγμή της φωτογράφισης. Έπιανες τη φωτογραφική μηχανή και με τα μάτια ακόμα γλαρά από το πρώιμο ξύπνημα, απαθανάτιζες τον χορό που έστηναν τα σύννεφα στην κορυφή του Ολύμπου.

Τις έχω κρατήσει εκείνες τις φωτογραφίες σου. Μια –μια τις αραδιάζω, κάθε τόσο μπροστά μου, στην προσπάθεια μου να αποκωδικοποιήσω την ψυχή σου. Τι χρώμα να βαφόταν, άραγε, κάθε δειλινό; Τι φορτίο να κουβαλούσε τις απάνεμες νύχτες;

Εκείνες οι φωτογραφίες, του τελευταίου καλοκαιριού, σφάλισαν όλους τους φόβους σου. Όμως εγώ, κοιτούσα μονάχα έναν ήλιο ανατέλλει. Κάποτε να δύει κιόλας. Έβλεπα τις σταγόνες της βροχής, δίχως ν’ αφουγκραστώ τον κεραυνό. Πόσα ακόμα δεν είδα, αναρωτιέμαι. Όσα δεν θέλησες εσύ να δω.

Θα αφήσω τα δάκρυα μου να ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Εσύ κι εγώ θα ανταμώνουμε παντοτινά μέσα σε τούτα τα κύματα.

Κάτω  από τον ίσκιο των ψηλών κυπαρισσιών. Στον γνώριμο βράχο της μοναξιάς σου.

Εκεί που τα κύματα θα ψιθυρίζουν με τον ήχο της φωνής σου «μη φοβάσαι» και οι κραυγές των γλάρων θα μου φωνάζουν «σ’ αγαπώ».

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s