Μόνο ζωή για φέτος

Μόνο ζωή για φέτος

love-life

 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και συ ξύπνησες νωρίς. Σε ξύπνησαν μάλλον, τα κάλαντα των παιδιών στο κατώφλι σου.

Νυστάζεις ακόμα, μα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου και θέλεις να προλάβεις κάθε της λεπτό.

Κοιτάζεις τα πρόσωπα των πιτσιρικάδων και μέσα στη ματιά τους  διακρίνεις την βιασύνη για το αύριο που δεν θα αργήσει να ξημερώσει.

Μεταλλαγμένα κάλαντα με iphone , μια στάλα θλίψης στο λαιμό σου και τα ανακριτικά τους βλέμματα να σκαλίζουν την ψυχή σου. Τι τους στοίχισε ο χρόνος που πέρασε; Πόσα τους έδωσε και πόσα τους πήρε; Τι έμεινε τελικά μέσα τους; Τι κράτησες εσύ;

Ο χρόνος που απόψε θα αποχαιρετίσεις σκέπτεσαι πως ήταν καλός, όσο και άσχημος. Άλλοτε έμοιαζε με τέρας που τα γαμψά νύχια του σε έγδερναν με μανία ώσπου να ματώσεις  κι άλλοτε γινόταν ένα πανέμορφο ξωτικό που σου χάιδευε τα μαλλιά, ψιθυρίζοντας  σου παραμύθια για να αποκοιμηθείς.

Ένιωσες την απόρριψη του, την απαξίωση του και υπήρξαν στιγμές που σε έκανε να νιώσεις  σαν τον πρόσφυγα, απόκληρος μιας κοινωνίας που δεν έχει γωνιά να σε χωρέσει, μήτε και να  σε κρύψει.

Υπήρξε όμως και τρυφερός κι ήταν εκείνες οι στιγμές οι ελάχιστες, που ξέπνοη απέμενες, ούτε ανάσα να μην αφήσεις να σπαταληθεί, ούτε καν ψίθυρος και τον ικέτευες  εκεί να σταματήσει .

Φίλος και εχθρός, ορμητικός και στάσιμος, αδίστακτος και γενναιόδωρος  μαζί, ο χρόνος που σε λίγο θα σε παραδώσει στον διάδοχο του,  χαμογελά ικανοποιημένος  ανάμεσα στις νιφάδες που πυκνώνουν, καθώς γνωρίζει πως το αποτύπωμα του σε έχει για πάντα σημαδέψει.

Οι μνήμες, τα γέλια, οι φίλοι, τα δάκρυα, οι αγκαλιές, οι απώλειες. Οι άνθρωποι που έσβησαν, τα φιλιά που δεν έδωσες, οι λέξεις που κλείδωσες, τριαντάφυλλα καμένα στα συρτάρια του μυαλού σου. Δεν υπάρχει γυρισμός, μονάχα στάχτες.

Δες τα παιδιά,  αντέχουν να γελούν ακόμα. Ανυπεράσπιστα προσωπάκια που μετρούν τις μέρες αβίαστα, δίχως οργή. Ποτάμια που κυλούν αβασάνιστα προς τη μεγάλη δίνη της ζωής.

Εσύ μετράς τις μέρες, όπως τα παιδιά τις καραμέλες στις χούφτες τους. Ζάχαρη και σιρόπι φράουλας, κεράσι και δυόσμος, κανέλα και πικρή σοκολάτα. Όλα τα έζησες, όλα τα γεύτηκες, αυτά που θέλησες πολύ κι εκείνα που τρόμαζες μη βγουν αληθινά, έγιναν όλα κτήμα σου, κίτρινο φως που σε τυλίγει.

Τρία γράμματα μόνο, δυο συλλαβές αυτά που πέρασαν και  όλα εκείνα που περιμένουν υπομονετικά να σε ανταμώσουν.

Ήταν μόνο ζωή. Ήταν ακόμα ένας χρόνος ζωής κι αυτό είναι το πιο πολύτιμο απόκτημα σου. Να εύχεσαι ζωή, μόνο να είσαι εδώ και να τη ζήσεις.

Μόνο ζωή, αυτή την ευχή κάνε για φέτος και για πάντα….

Καλή χρονιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s