οσο θα μετρας στιγμες

Όσο θα μετράς στιγμές

flowers at sea

Μπήκε Νοέμβρης και το σώμα σου κρυώνει.

Έλα να σε ζεστάνω. Θα σου φτιάξω μια φωλιά από κουβέρτες, ένα φρούριο να σε προστατεύει από το κρύο. Είναι υγρό το σπίτι δίχως θέρμανση και φοβάμαι μην αρρωστήσεις.

Στο τσάι σου θα στάξω λίγες σταγόνες μέλι, να σου γλυκάνει το λαιμό. Μη σε νοιάζει για τα ρούχα σου, όσο βρώμικα κι αν είναι. Ρούχα που μυρίζουν δρόμο και φόβο, θα τα ξεπλύνει  τη νύχτα η βροχή.

Πεινάς; Αγόρασα φρέσκο ψωμί, γάλα και αυγά. Και στο ψυγείο έχει σπανακόρυζο, από χτες.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος, θα το δεις. Αρκεί που είσαι εδώ, που δεν με φοβάσαι, ακόμα κι αν μιλώ σε άγνωστη για σένα γλώσσα.

Κλείσε την τηλεόραση, δεν θ’ αντικρίσεις εκεί αυτό που αναζητούν τα μάτια σου. Μόνο τρόμο, πηχτό και ένα γαλάζιο σάβανο που τυλίγει κορμάκια σαν και το δικό σου, για πάντα.

Μη με κοιτάζεις, ντρέπομαι. Νομίζεις πως μου είσαι βάρος, μα εγώ ελαφρώνω από την παρουσία σου. Γυρεύεις την χαμένη σου αθωότητα, μα είμαι κι εγώ ανάμεσα σε εκείνους που φρόντισαν να χαθεί. Μπερδεύεις την καλοσύνη με την ανθρωπιά, το μίσος με την απέχθεια και εγώ σφίγγω τις χούφτες μου, ματώνω τα χείλη μου, να μην φωνάξω πως δεν φταις. Δικό μου και αυτό το κρίμα, ακόμα ένα στο σωρό. Με βόλευε βλέπεις, έτσι με είχαν γαλουχήσει, «Μη μιλάς, μην ανακατεύεσαι, έχε το κεφάλι σου ήσυχο,  μείνε μακριά από τα ξένα βάσανα. Είναι ξένοι αυτοί, δεν μας καταλαβαίνουν. Δεν μας νιώθουν. Δεν νιώθουν»

Είσαι μονάχα ένα μικρό παιδί, που στέκεται άοπλο, γυμνό κι απέναντι στο δικό μου όπλο, είσαι ανίσχυρος. Τελειωμένος. Ούτε ήχο, ούτε κρότο, ούτε καν γρατζουνιά δεν αφήνει. Αδιαφορία. Με αυτό αν θέλω, σε σκοτώνω στο λεπτό. Τι νομίζεις, πως δεν το έχω ξανακάνει; Τι σε έφερε θαρρείς κοντά μου;

Οι τύψεις, οι ενοχές. Είναι ο τρόπος για να σωπάσουν οι φωνές μες’ το μυαλό μου.

Βλέπω στα μάτια σου ένα τοπίο έρημο. Κλαις; Κάνε τα δάκρυα σου θάλασσα και βάλε με εσύ μέσα στη βάρκα.

Μείνε στην ακροθαλασσιά και γίνε ο άνεμος μου. Φύσα με δύναμη, με λύσσα, με μανία, φύσηξε ώσπου στα μάτια σου να γίνω  ένας κόκκος σκόνης. Άμμος και αλμύρα.

Θα έχω τα μάτια μου σφαλιστά και όσο εσύ θα μετράς τις στιγμές μου, στο μυαλό μου θα βασιλεύει επιτέλους η σιωπή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s