Δεν χωρούν άλλα παιδιά εδώ πάνω

Δεν χωρούν άλλα παιδιά εδώ πάνω

#Artists Around The World Respond To Tragic Death Of 3-Year-Old Syrian Refugee

#Artists Around The World Respond To Tragic Death Of 3-Year-Old Syrian Refugee #11 Humanity Washed Ashore by Muaaz Alkhadra

Εγώ δεν ήθελα να έρθω εδώ, αλήθεια σας λέω.

Κανείς μας δεν ήθελε ουσιαστικά, ούτε  ο μπαμπάς μου, που πλήρωσε ακριβά για να μας πάρει μακριά από τη χώρα μας που έσταζε αίμα,  ούτε καν  η μαμά, που μας έκρυβε, εμένα και τον αδελφό μου, βαθιά  μέσα στον κοκκαλιάρικο κόρφο της. Έτσι μας γλύτωνε από τις σφαίρες,  τις βόμβες, τη φρίκη. Φωλιάζαμε ανάμεσα στα κόκκαλα της κι όσο εκείνη ανάσαινε στα βουβά, από φόβο μην την προδώσει η αναπνοή της, εμείς κλείναμε τα μάτια και προσευχόμασταν να μέναμε για ακόμα  μια μέρα ζωντανοί.

Μη φανταστείτε ότι προλάβαμε σαν παιδιά  να καταλάβουμε  και πολλά. Μόνο τη μυρωδιά από μπαρούτι και πτώματα, αυτήν μάθαμε. Τη σκόνη που βαφόταν  κόκκινη από τα  ξεραμένα αίματα στους τοίχους, την ξηρασία, τους εφιάλτες, τις κραυγές.

Δεν θέλαμε να φύγουμε, μα έπρεπε. Πώς να ζήσει κανείς μέσα στη φωτιά του πολέμου, μέσα στα ερείπια και  στη  στάχτη;

Ούτε κρεβάτι είχαμε, ούτε σπίτι, ούτε κι ουρανό. Μονάχα ένα μαύρο πέπλο που απλωνόταν σαν λεκές πάνω από τις πόλεις και εξαφάνιζε τον ήλιο και τότε ξέραμε  πως είχε έρθει και πάλι η στιγμή να τρέξουμε, να  κρυφτούμε από την  απειλή του θανάτου, που μας καταδίωκε σαν πεινασμένο όρνιο.

Δεν ήθελα να μπω στη βάρκα, ούτε η  μαμά μου, που  έκλαιγε  όσο  ο πατέρας της κρατούσε το χέρι και εκείνη κοιτούσε μια εμένα και μια τον αδελφό μου και εξακολουθούσε να κλαίει, με τα  μάτια της  γεμάτα θάλασσα. Φοβόμουν και έτρεμα, έκανε κρύο εκεί μέσα και ας ήμασταν τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι.

Δεν κατάλαβα  πως βρέθηκα στο νερό. Ένιωθα ότι βυθιζόμουν ολοένα και πιο βαθιά στη γαλάζια θάλασσα  και έψαχνα ένα χέρι για να κρατηθώ, μα γύρω μου είχε κι άλλους ανθρώπους και παιδιά με απλωμένα χέρια, που βούλιαζαν  γρήγορα στο βυθό, εγκαταλειμμένοι και στεγνοί από ελπίδα. Άψυχοι.

Είμαι μικρός για να πεθάνω, σκέφτηκα, πώς να σωθώ, αφού ούτε σωσίβιο έχω, ούτε  κολύμπι ξέρω; Πώς θα το μάθαινα άλλωστε, πού θα το μάθαινα; Ανάμεσα στις βόμβες και στους νεκρούς;

Έτσι πνίγηκα. Μακριά από την πατρίδα  μου, σε μιαν αφιλόξενη θάλασσα,  όπου μοχθηροί άνθρωποι μας έσπρωξαν να αρμενίσουμε.

Και βρέθηκα στα σύννεφα. Και εκεί βρήκα τη μαμά μου και τον αδελφό μου, που ούτε εκείνοι  ήξεραν  κολύμπι και γύρω μας κι άλλους  ανθρώπους, που κάποιοι μιλούσαν τη γλώσσα μου και άλλοι  όχι. Και είδα και άλλα  παιδιά,  χιλιάδες,  με τα άδεια μάτια τους,  το σημάδι του πνιγμού, να γυρίζουν σε κύκλους με τα χέρια τους ενωμένα.

Είδα και τους μεγάλους,  γιαγιάδες και παππούδες κι  άλλες μανάδες με τους άντρες τους μαζί και  θείες και όλοι τους έστρωναν κατάλευκα σεντόνια πάνω στα αφράτα σύννεφα,  για να ξαποστάσουν  τα πνιγμένα παιδιά.

Τόσα πολλά παιδιά κι εγώ ακόμα ένα μέσα στον κύκλο.

Και τότε κοίταξα κάτω, πίσω από τη θάλασσα που με έπνιξε, βαθιά μέσα στις άγνωστες χώρες που δεν με θέλησαν και είδα κι άλλα παιδιά,  φυλακισμένα. Παιδιά πίσω από τα κάγκελα, νηστικά και βρώμικα, παιδιά που είχαν γνωρίσει από νωρίς τον πόλεμο, την φτώχεια και το μίσος. Παιδιά που είχαν ξεχάσει να χαμογελούν. Παιδιά σκλάβους, παιδιά δίχως ταυτότητα, που μεγαλώνουν χωρίς οικογένεια, χωρίς αγάπη. Παιδιά που δεν γνωρίζουν τι θα πει ελπίδα.

Το είχα πει, δεν ήθελα να έρθω εδώ,  δεν έψαχνα γωνιά για να πεθάνω. Ειρήνη γύρευα, μια ευκαιρία για ζωή, αξιοπρέπεια όπως μου έλεγε ο πατέρας μου, ένα κομμάτι γης,  όπου δεν θα αναβλύζει αίμα.

Είναι αμέτρητα τα παιδιά εδώ πάνω. Περισσότερα νομίζω από τους μεγάλους. Και όλα τους κοιτάζουν κάτω, εκείνα τα σκιαγμένα παιδιά, που ζουν τις ζωές τους σε χρόνο δανεικό και κλαίνε για τις χαμένες τους ψυχές. Και θέλουν να σας πουν αυτό που τόσο καιρό φωνάζουν δυνατά τα μάτια τους, μα εσείς δεν το ακούτε. Να σας τραντάξουν από τους ώμους για να ξυπνήσετε, γιατί πέσατε σε λήθαργο και δύσκολα ανοίγετε τα μάτια για να δείτε.

Όλα μαζί, με μια φωνή, μαζί με αυτά κι εγώ, ουρλιάζουμε δίπλα στα αυτιά σας, γιατί δεν μας ακούτε;

Σταματήστε πια τον πόλεμο, σώστε τα παιδιά, γιατί δεν χωρούν άλλα παιδιά εδώ πάνω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s