Κάλπη-κες κάλπες

Κάλπη-κες κάλπες

kalpikes kalpes

Θα είναι μια Κυριακή, αλλιώτικη από τις άλλες η αυριανή. Εκλογές μέσα στο χειμώνα κι όλη η Ελλάδα, θα βρίσκεται  επί ποδός από το ξημέρωμα.

Είναι άραγε οι εκλογές αφορμή για γιορτή; Ή μάλλον, είναι οι συγκεκριμένες εκλογές η αφορμή;

Ως Έλληνες, πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να μετατρέψουμε το απλό σε σύνθετο. Για την ιδιοσυγκρασία μας αυτό είναι εύκολο. Είναι μια μικρή φωνή μέσα μας, που μας ενοχλεί, που μας ωθεί να αναζητούμε πάντα αιτίες για πανηγύρια. Σαν ένα ζεϊμπέκικο, που το κορμί μας κρατά κλειδωμένο, περιμένοντας την κατάλληλη αφορμή για να ξεσπάσει. Μ’ αυτό το «όπα», που μονάχα εμείς ξέρουμε καλά, πως εκφράζει και τη χαρά και το ντέρτι μας.

Τέτοιοι είμαστε κι ως τέτοιοι αύριο θα  ψηφίσουμε.

Μπροστά μας έχουμε ίσως τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών και όπως προβλέπουν οι Κασσάνδρες,  προμηνύονται δύσκολες μέρες. Μα για να κατανοήσει επακριβώς ο κοινός, μη πολιτικός νους, τα λεγόμενα των εκλογολόγων, χρειάζεται να έχει κάτι παραπάνω από γερές βάσεις στα μαθηματικά.

Ακούω το εξής και προσπαθώ να το αποκωδικοποιήσω: «Αν το άθροισμα της κυβέρνησης είναι πιο χαμηλό από του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει περίπτωση να κρατηθεί κυβέρνηση; Σε κάθε περίπτωση, αν το άθροισμα των δύο κομμάτων είναι μικρότερο από του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει κάποιος που θα πει ότι προχωράμε; Πώς θα πει προχωράμε και πού;»

Να το πώς αυτό στον μπαμπά μου, ή να τον αφήσω να ονειρεύεται πως η δική του ψήφος, θα είναι αυτή που θα κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα;

Πάντως προχθές του είπα να είναι ψύχραιμος, να μην σκεφτεί μόνο τον εαυτό του, ούτε την κομμένη του σύνταξη.

«Εμένα λες; Δεν ακούς τι γίνεται εκεί έξω; Ένα δισεκατομμύριο ευρώ σήκωσαν οι Έλληνες καταθέτες μέσα σε μία μέρα, εγώ να παραμείνω ψύχραιμος; Τρομάζουν τον κοσμάκη οι αθεόφοβοι. Κάλπες, χέστηδες!»

Γιατί ρε πατέρα; Έχεις εσύ χρήματα να σηκώσεις και δεν το ξέρω; Μήπως τελικά, αυτή η ανάπτυξη που περιμένω χρόνια, μέχρι και τα χαλιά της έστρωσα για να πατήσει, χτύπησε μονάχα τη δική σου πόρτα και το κρατάς κρυφό;

Ναι, ξέρω, θα μου πεις και πάλι να μην χάνω τις ελπίδες μου. Μα δεν πρόκειται, γιατί η ελπίδα άκουσα πως έρχεται. Ποιος θα φύγει όμως δεν έμαθα ακόμα.

Κράτα γερά πατέρα και πάρε και τη μάνα από κοντά. Μην τα χάσει με τόσα που της φυτεύουν στο μυαλό οι ειδήσεις και μας πάρει το ποτάμι.

Κάλπες δεν ήθελες; Κάλπες θα πάρεις. Καμένοι για Καμμένος, έτσι δε λες πως είμαστε όλοι πια;

Δεν είναι τάβλι, ούτε ρουλέτα η ψήφος. Eνα γεμάτο όπλο είναι και άξαφνα μπορεί να σε κάνει φονιά. Δεν θέλει μόνο η ελευθερία, αρετή και  τόλμη, θέλει κι η αλλαγή.

«Δεν καταλαβαίνω την άρνηση σου παιδί μου. Τι δηλαδή, έγινες ξαφνικά κι εσύ απολιτίκ;»

Που τις μαθαίνεις αυτές τις λέξεις μπαμπά; Πιπέρι! Σου είπα να κόψεις τον Τράγκα.

Και προς Θεού, αν έχει δηλαδή, μην ακούς τον Άδωνις!

Μας λένε απολιτικούς, γιατί δε γουστάρουμε να είμαστε πολιτικοποιημένοι. Για ποιον, δείξε μου έναν εσύ, που δεν τον ενδιαφέρει μόνον η κουτάλα; Εσύ που ήσουν δηλαδή, τόσα χρόνια, τι κατάλαβες;

Δε σου ζήτησα να  αλλάξεις το σύστημα, αλλά θα μπορούσες να απέχεις. Να ρίξεις και μα μούντζα παραπάνω βρε αδελφέ.

Και να στο πω και πιο χοντρά, ήσουν κι εσύ, μέσα στα λάθη τους συνεργός, έβλεπες και σιωπούσες. Φοβόσουν, οργιζόσουν, μα δεν άλλαξες στρατόπεδο ποτέ. Και εξακολούθησες να ψηφίζεις όλους τους ανίδεους, τους άεργους, αυτούς που δεν λέρωσαν ποτέ, ούτε καν ένα δαχτυλάκι με μελάνι, τους ανίκανους, τους εφησυχασμένους, τους χορτάτους, που τελικά αποδείχτηκαν πιο πεινασμένοι κι από τ’ αδέσποτα σκυλιά.

Ο πιο πιστός πολεμιστής, είναι λένε κι ο πιο φανατισμένος. Για πες μου όμως, που ακριβώς  σου χρησίμευσε, η τόση πίστη;  Και πάλι καλά εσύ, στάθηκες τυχερός. Πήρες το εφάπαξ, πρόλαβες και μια καλή σύνταξη όσο είσαι γερός.

Εγώ όχι γερός, γέρος θα σέρνομαι και θα γυρεύω ακόμα να βγάλω το μεροκάματο.

Άκουσε με μπαμπά, θα υπάρχει πάντα ο λαϊκισμός, όσο υπάρχουν οι πολιτευτές. Θα υπάρχουν πάντα δημαγωγοί, όσο υπάρχει η πολιτική.

Κι αν είναι όλοι τους κάλπες (καλπουζάνοι που έλεγε ο παππούς), μάλλον εμείς φταίμε γι’ αυτό. Δεν είναι πάντα οι άλλοι φταίχτες. Όπως είπε κι ο  Eistein, «Είναι ηλίθιο να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.»

Γι αυτό και λέω να σπάσω  την παράδοση των διαδοχικών λαθών. Να πάρω πρωτίστως την εξουσία του εαυτού μου και μετά να τη δώσω παραπέρα. Να αλλάξω πρώτα εγώ, για να αλλάξουν οι άλλοι. Να δεσμευτώ για νέα όνειρα, να αποφασίσω δίχως φόβο.

Κι ίσως έτσι, μια μέρα καταφέρω να δω τον κόσμο γύρω μου να αλλάζει.

Εσύ για πες μου, τόσα χρόνια, τόσες κάλπες, τόσες κάλπικες υποσχέσεις,  τι περίμενες;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s