Εραστές χωρίς έρωτα

Εραστές χωρίς έρωτα

Ερωτεύτηκαν, έτσι μου είπε.

Ξεμυαλίστηκαν, λέει.

Μέρα τη μέρα σκαλωμένοι κι οι δυο σε μιαν οθόνη που εκπέμπει ασταμάτητα έκκληση για κατανόηση, ανάμεικτη με  μια τυφλή  ελπίδα, που τρέχει με την ταχύτητα ενός καλού browser.

Έτσι απλά, με ένα add κτίστηκε η σχέση, μέσα σε λίγες λέξεις και πολλά υπονοούμενα.

Φιλιά που έμειναν παγωμένα στο χρόνο, προσμένοντας την ανάσταση στην επαφή των χειλιών.

photo credit  Ζάκης Δούμας

photo credit
Ζάκης Δούμας

Όνειρα που ολοκληρώθηκαν πάνω σε νοτισμένα από τον  πόθο πληκτρολόγια.

Το μετέωρο βήμα της  ψυχής που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ανάγκη μιας  φυγής , της φυγής που απορρέει από την αδυναμία του συστήματος μιας ολόκληρης χώρας.

Μιαν επίκτητη φυγή,  μπλεγμένη με την ανασφάλεια της γενιάς που της στέρησαν τα οράματα. Αυτή τη  γενιά που διακαώς αναζητά λύσεις για την καθημερινή της επιβίωση, που προσδοκεί τον έρωτα και του στήνει καρτέρι ,σε όλα τα απίθανα μέρη που αναλογίζεται ως πιθανότητες.

Πώς να γεμίσουν της ψυχής τους τα κενά;

Θα πάει να τον βρει, είπε. Δεν βλέπει την ώρα να την δει.

Ο κόσμος τους άλλαξε, οι παρέες  αποδυναμώθηκαν. Ανούσια λόγια και βαρετές κουβέντες. Οι φίλοι, ένας μετά τον άλλον χάθηκαν,  σε πολιτείες μακρινές.

Τα βράδια νανουρίζονται  πάνω  στο αγαπημένο  πληκτρολόγιο.

Η δύναμη του διαδικτύου τους καθηλώνει ολοένα  και πιο απομονωμένους, μπροστά σε μια οθόνη που κρατά  κρυμμένα όλα τους  τα μυστικά. Τις ελπίδες. Το αύριο.

Τις νύχτες το face book παίρνει φωτιά, ο ύπνος μπαίνει στο συρτάρι,  οι ταινίες σε αναμονή.  Άμαθα τα κορμιά, αναζητούν  στα inbox τη λύτρωση από το μαρτύριο των πόθων τους.

Είναι η ώρα που η παγκοσμιοποίηση παίρνει την πολυπόθητη εκδίκηση της, η ώρα των ονειρικών διαλόγων της  εικονικότητας  που ο καθένας τους επιθυμεί.

Οι αγκαλιές των εραστών χωρίς έρωτα αγκυλώνονται παροπλισμένες.

Ήταν πάντοτε τόσο περίπλοκη η μοναξιά;

Υποσχέσεις μιας αλήθειας που τα μάτια δεν φτάνουν να δουν, ανήμπορο  το χάδι να προσμένει την εμπειρία της οικείας αφής.

Η μυρωδιά που καθορίζει το αντικείμενο του πόθου, απούσα.

Πώς να της λείπει, όταν δεν έχει αισθανθεί τη μυρωδιά που κρύβεται στο σάλιο του;

Στον ιδρώτα που παλεύει να κρύψει την πρώτη φορά που τα χέρια του συναντούν τα δικά της.

Στις ρίζες των μαλλιών της, καθώς το σώμα του γέρνει πάνω της.

Η κρυμμένη αρχέγονη οσμή  του φύλου του, όταν για πρώτη φορά γυμνός αποκαλύπτεται μπροστά της.

Η αλήθεια που ξεδιπλώνεται στις λέξεις που σπιθίζουν μέσα στα μάτια της.

Ο ήχος της φωνής του, που πάλλεται από την επιθυμία της κρουστής σάρκας.

Μάτια που μεθούν με την εικόνα που λαχταρούν να κρατούν αγκαλιά τους.

Μαλλιά λυτά, που πάνω τους ξεκουράζεται νωχελικά το  φως των αστεριών.

Σε θέλω. Μου λείπεις.

Κανείς δεν μου μίλησε , όπως μου μιλάς εσύ.

Καμιά δεν έχει τη σελήνη στα μάτια της, μόνο εσύ.

Όμορφα και πρωτόγονα, μεθυστικά έμαθαν  να αγαπιούνται οι άνθρωποι.

Πως αλλιώς;

Και όλα τούτα, μέσα στην πολυτέλεια του  χρόνου που ξεγλιστράει ενώ τους ξεγελά, θα ήταν αποδεκτά.

Όχι μόνο για τους εραστές χωρίς έρωτα, μα από όλους μας, αν μέσα στην κοινωνία που μας χορεύει στον ταχύτατο ρυθμό μιας ανέλπιστης εξέλιξης, κρατούσαμε ακόμα ο καθένας  μας, το  δικό του μέτρο.

Αν μέσα από το facebook δεν αναζητούσαμε μόνο τη γιατρειά του δικού μας σκοταδισμού, παρά την βαθύτερη αιτία εξορκισμού της παγκόσμιας μοναξιάς μας.

Της κλειστής μοναξιάς ενός εγκλωβισμένου μυαλού, που  πρόωρα στερήθηκε  τα μεγάλα του όνειρα.

Το φως έχει σβήσει από ώρα, μα οι καρδιές των εραστών χωρίς έρωτα, όπως το laptop, μένουν πάντα σε αναμονή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s