Καθρεφτη καθρεφτακι μου

Καθρεφτη καθρεφτακι μου

kathrefti mou

Είναι μια γυναίκα νέα, όμορφη  και  χαμογελαστή .

Παρόμοια με μια από τις χιλιάδες μοντέρνες γυναίκες που απαντώνται καθημερινά, με συμπεριφορά, προσωπικότητα και ιδιορρυθμίες που καταδεικνύουν  το παίδεμα, αλλά όχι και την καταπόνηση της.

Μόνο  που μέσα στη γαλάζια ματιά της,  κοιμάται  φωλιασμένη μια απόκρυφη ιστορία, η ιστορία που της άλλαξε τη ζωή.

Τα προβλήματα της εμφανίστηκαν  μαζί με τις πρώτες ανωμαλίες  στη δουλειά, μα και στο μισθό της.

Οι συχνές ενοχλήσεις στην κοιλιακή  χώρα, που την ταλαιπωρούσαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μεταλλάχτηκαν σε ένα αυτόνομο νόσημα, το οποίο και διαγνώστηκε ένα χρόνο μετά. Στην πορεία του χρόνου αυτού, τα συμπτώματα της χειροτέρευαν μέρα με τη μέρα, οι πόνοι την έκοβαν σαν λάμες μαχαιριών και ακόμα κι ο αγαπημένος της, ή τουλάχιστον αυτός που εκείνη αποκαλούσε με αυτόν τον όρο, άρχισε να την απαλλάσσει από την παρουσία του.

Συνήθιζε τα βράδια που ήταν απύρετη,  να κάνει έναν περίπατο, υποβασταζόμενη πάντα από τον αδελφό της, καθώς το σώμα της ήταν ένα οδυνηρό φορτίο, που δεν ήταν σε θέση μόνη της να διαχειριστεί.

Εκεί, μέσα στην υγρασία της ήσυχης νύχτας, με τα μάτια της κόκκινα από την ένταση του πόνου, τον είδε. Βάδιζε λίγα μέτρα μπροστά της, αγκαλιά με μια γυναίκα που δεν ήταν αυτή. Προσπάθησε να ανασάνει , μα δεν υπήρχε αέρας. Ήθελε να ουρλιάξει, μα δεν  είχε  φωνή. Ένιωσε πως η καρδιά της έσπασε σε χιλιάδες μικρά χαλίκια, που την χτυπούσαν με ανελέητη μανία στο κέντρο του πόνου της.

Το ίδιο βράδυ την μετέφεραν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Αιμορραγούσε ασταμάτητα και η αναπνοή της , ίδια με σκουριασμένο  τραίνο,  αγκομαχούσε μέσα στο παραλήρημα του πυρετού της.

Η κορτιζόνη που της χορηγήθηκε, δεν στάθηκε ικανή να τερματίσει τους πόνους και τη δυσφορία, όπως και η διάγνωση του γιατρού , που πιστοποίησε για ακόμη μια φορά το αυτόάνοσο νόσημα, βαπτίζοντας το σε  ελκώδη κολίτιδα, που όπως της εξήγησε, δεν θεραπεύεται. Έπρεπε μόνη της  εντοπίσει και να διαχειριστεί τους στρεσογόνους παράγοντες που υποκρύπτονται πίσω από το νόσημα, ένα κομμάτι που συχνά περνά απαρατήρητο και μένει αδιαχείριστο. Σχεδόν πάντα τα αυτοάνοσα νοσήματα, συνέχισε ο γιατρός,  συνοδεύονται από έντονες αλλαγές στη διάθεση, που ανατροφοδοτούν τη νόσο και επιδεινώνουν την εικόνα.
Είναι μια κατάσταση που μαθαίνεις να την ελέγχεις όσο ζεις, με φάρμακα και σαφώς καλύτερο επίπεδο ζωής, της είχε πει. Και την άφησε να κρέμεται επάνω σε μιαν ανταπάντηση απορία, αναφορικά με το βάρος που προσδίδεται από τον καθένα στο επίπεδο ζωής, καθώς και τους παράγοντες που το στοιχειοθετούν.

Καλή ζωή, καλύτερη ζωή, ποιος και με τι κόστος αυτό το πραγματώνει;

Είναι ότι ζήσαμε, ότι επιθυμούμε να κατέχουμε, ή αυτά που το μυαλό μας εμφανίζει με σχήματα που αλλοιώνονται , όπως τα γκράφιτι στους φρεσκοβαμμένους τοίχους; Που μας τρομάζουν με την ταχύτητα που μεταμορφώνονται, καθώς νέες εικόνες εντυπώνονται επάνω στις παλιές που ακόμα παλεύουμε να ξεπεράσουμε. Είδωλα που στάζουν ακόμα σπρέι, απεικονίσεις μιας καθημερινότητας που σταμάτησε πια να μας αγκαλιάζει.

Έβλεπε την παρωδία της γυναίκας που κάποτε υπήρξε, να την κοιτάζει καχύποπτα μέσα στις στιλπνές επιφάνειες που επιθυμούσε να κομματιάσει. Έβλεπε τα κατάμαυρα μαλλιά της να αποκοιμούνται βαριά, όλο και περισσότερα με κάθε νέο ξημέρωμα,  στο μαξιλάρι της και δάγκωνε τα χείλη της σφιχτά, από την καταγραφή των παράπλευρων  απωλειών της ασθένειας της.  Το όμορφο  πρόσωπο της είχε διογκωθεί , στα μάγουλα της φύονταν νέες τρίχες,  έμοιαζε με ενήλικο, άρρωστο μωρό, που κανείς δεν εύχονταν να του ανήκει.

Η αλήθεια είναι πως ούτε εκείνη επιθυμούσε να ανήκει κάπου.

Το δεδομένο  της εξασφαλισμένης καλής υγείας που αυτονόητα εμπεριέχεται στη νιότη, είχε κατακερματιστεί. Η  γυναίκα που ήταν, η γυναίκα που λαχταρούσε να είναι, ήταν μια έννοια κιτρινισμένη σαν φυλαγμένο γράμμα κάποιου παλιού εραστή. Μια ανάμνηση μόνο και μια απέραντη θλίψη.

Ξανά στο νοσοκομείο, πάλι γιατροί, που δεν μετριάζουν τον πόνο, παρά αποφασίζουν για την ολική αφαίρεση  του παχέως εντέρου, με την ελπίδα πως θα παύσουν τα συμπτώματα.

Το χειρουργείο κράτησε οκτώ ώρες και την άφησε κεντημένη με εκατό ράμματα και με ένα θολωμένο βλέμμα από τα δάκρυα, να επεξεργάζεται  για ώρες τα σωληνάκια και τα σακουλάκια που ξεφύτρωναν από το σώμα της.

Είχε μια μόνη σκέψη, ελπίδα και οδηγό, να δει και πάλι τη  γυναίκα που ήταν, να της γνέφει  μπροστά στον καθρέφτη της.

Ο θάλαμος γέμισε με καλλυντικά, γυναικεία περιοδικά που έφερνε σε στοίβες ο αδελφός της και τα τοποθετούσε δίπλα στο προσκέφαλο της όταν κοιμόταν, έτσι ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα αντίκριζε όταν θα συνέρχονταν από τον άυπνο ύπνο της.

Ο αδελφός και φύλακας Άγγελος  της, που δεν την κοίταξε ποτέ με λύπηση , παρά με θαυμασμό για τις αστείρευτες αντοχές της στον πόνο, για το πείσμα της να παλεύει, που την βοηθούσε να περπατήσει ως το παράθυρο, να δει τον ήλιο και το χλωμό φως των δειλινών, κι εκεί, της έβαζε στο χέρι το μικρό μαγικό καθρεφτάκι που της έφτιαχνε τη διάθεση.

Σε πέντε μήνες έγινε η δεύτερη επέμβαση, λόγω των επιπλοκών που προήρθαν από την πρώτη. Σύνολο ραμμάτων, εκατόν τριάντα, σακουλάκια και σωληνάκια, όλα στη θέση τους.

Ο χρόνος είχε γίνει μια ευθεία γραμμή, δεν μετρούσε ώρες, παρά μόνο ορούς, νοσοκόμες, γιατρούς.

Η κρυφή της δύναμη, η γυναικεία ματαιοδοξία και η φιλαρέσκεια της, ήταν τα όπλα της ενάντια στην αρρώστια. Αυτά την έσωσαν, τη σήκωσαν από το λήθαργο της άρρωστης κοιμωμένης  και της έκλεισαν πονηρά το μάτι.

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, δεν επιτρέπει  στον εαυτό της ούτε ημίμετρα, ούτε περιττά άγχη. Αλλάζει τη ζωή, και η ζωή την αλλάζει.

Σαν γυναίκα μεταλλάσσεται, εξελίσσεται, ανθίζει και προσαρμόζεται μαζί της και εκείνη πια, το παιχνίδι της το γνωρίζει καλά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s