χρονια πολλα γλυκια μου

Χρόνια πολλά γλυκιά μου!

 

χρονια πολλα γλυκια μου

Κάποιος γιορτάζει σήμερα και  είμαι εγώ, μα την αλήθεια!

Για την ακρίβεια, είναι τα γενέθλια του ονόματος μου, που θεωρείται από πολλούς ως μια από  τις σημαντικότερες μορφές ιδιοκτησίας που έχουμε στη ζωή.

Η δική μου λοιπόν, ονομαστική γιορτή είναι λίγο πριν τη μέρα των Χριστουγέννων.

Φέρω το όνομα της γιαγιάς μου, Αναστασία, ένα όνομα που δεν ακούστηκε ποτέ αυτούσιο στην ομορφιά που κρύβεται στα φωνήεντα του, ούτε για τη γιαγιά μου, μα ούτε και για μένα, καθώς από τη στιγμή που ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου βήματα,  η μητέρα μου αποφάσισε πως παραήταν μεγάλο γα να το φωνάζει σε κάθε μου σκανδαλιά κι έτσι το μεγαλόπρεπο και μακρόσυρτο βαπτιστικό μου, αντικαταστάθηκε από το υποκοριστικό που με συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή μου.

Εν τούτοις, έμαθα να γιορτάζω το όνομα της γιαγιάς μου, την ίδια μέρα που το γιόρταζε κι εκείνη κι ας με ξενίζει κάποιες στιγμές ακόμα  και το άκουσμα του.

Φυσικά, μέσα στη φούρια και τον πανικό της μεγάλης γιορτής που ισοπεδώνει όλες τις προγενέστερες της, δεν ήταν λίγες οι φορές που με ξέχασαν, γνωστοί και συμμαθητές, συνεργάτες και φίλοι, μνηστήρες και αγόρια της νιότης μου.

-Μα καλά, δεν γιορτάζεις το Πάσχα;

Ο μόνιμος αντίλογος, το μοναδικό επιχείρημα της λήθης, η εναλλακτική λύση για μια ευχή που έμεινε να κρέμεται μετέωρη ανάμεσα στις δυο μεγαλύτερες γυρτές του χρόνου και του κόσμου,  για  τα χρόνια πολλά που έχασαν το δρόμο  τους μέσα στα χάρτινα ημερολόγια.

Και ξημέρωσε και φέτος  22 Δεκεμβρίου, η μέρα που η εκκλησία  γιορτάζει την Αγία Αναστασία τη Φαρμακολύτρια.

Μια μέρα που συνεχίζονταν με τους ίδιους μονότονους ρυθμούς και ως έφτανε στη δύση της, οι ευχές για την γιορτή μου ήταν λιγοστές, δίχως εκπλήξεις, αλλά, και αδικαιολόγητα απούσες αυτές που  έμειναν να χάσκουν ατελέσφορες και ανείπωτες μαζί.

Και λίγο πριν ολοκληρώσω τα συν και μείον στο νοερό μου απουσιολόγιο, τη στιγμή που έμεινα εκστατική μετρώντας τις γκρι μολυβιές, ή την αδιαφορία των <φίλων>, αλλά, και την ευγένεια της διακριτικής  παρουσίας των <ξένων>, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από κάποιο γνωστό ζαχαροπλαστείο.

Χμ. τούρτα. Για τη γιορτή μου; Για μένα;

Eλαφρώς  παράδοξο, έως ύποπτο.

Η ματιά της κόρης μου στη λήξη του τηλεφωνήματος, μαρτυρούσε τη δυσπιστία της και με  το περιπαικτικό της ύφος σφύριξε ενώ με πλησίαζε.

-Αχά, για να δούμε. Ποιος είναι άραγε ο μυστηριώδης θαυμαστής;

Μετά από έναν καταιγισμό σχολιασμών, αστεϊσμών και σεναρίων, φτάσαμε να παραλάβουμε το έξοχο σοκολατένιο γλύκισμα, που για μοναδικό στοιχείο αναγνώρισης του αποστολέα του, έφερε μια λευκή κάρτα που έγραφε< Χρόνια πολλά γλυκιά μου>.

Τόμπολα! Μια τούρτα που έπεσε από τον ουρανό.

Εφόσον ο Αι Βασίλης μου, επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος, δεν έχω παρά να τον ευχαριστήσω όπου κι αν βρίσκεται και με τα μάτια κλειστά να απολαύσω το πρόσφορο του, πιστεύοντας στην καλή του πρόθεση να με ευχαριστήσει και όχι να με δηλητηριάσει.

Η γεύση της σοκολάτας γάλακτος και τα καραμελώμενα αμύγδαλα έκαμψαν γρήγορα τις αντιστάσεις μου και το πρώτο κομμάτι από το θεόσταλτο, όσο και θεϊκό γλυκό, εξαφανίστηκε τάχιστα.

Στις έντεκα και κάτι, λίγο πριν την εκπνοή της γιορτής, διαβάζω το  εισερχόμενο μήνυμα στο κινητό μου.

<Σου άρεσε… γλυκιά μου;>

Μαριλένα του γέλιου μου, μυθικό πλάσμα του φιλόξενου  Νότου, γλυκιά βανίλια των προβληματισμών μου, φίλη πιστή και Καρυάτιδα των ονείρων μου, συνταξιδιώτισσα των συνειρμών μου και κυματοθραύστη των στεναγμών μου.  Σε ευχαριστώ.

<Ήθελα να έχεις γευτεί έστω ένα γλυκό  για τη γιορτή σου. Γνωρίζω πως περνάς δύσκολες μέρες, δεν ξέρω αν θα είχες καν το χρόνο, ή το μυαλό να αναλογιστείς πως σήμερα σου έπρεπε να λάβεις τουλάχιστον ένα δώρο. Έτσι σκέφτηκα, πως στο τέλος αυτής της μέρας που γιορτάζεις, να έχεις μια σκέψη και μια γλύκα να σε συντροφεύει στη νύχτα σου. Λίγο πριν κοιμηθείς, για μια στιγμή μονάχα, όσο κρατά η επίγευση της σοκολάτας που τόσο αγαπάς, να νιώθεις ευτυχισμένη για τη μέρα που πέρασε. Χρόνια πολλά, γλυκιά μου, λοιπόν. Καλά δεν έκανα;>

Έκλεισα το τηλέφωνο και κοιμήθηκα ευτυχισμένη στη σκέψη της  μαγικής δύναμης που κρύβεται μέσα στα μαύρα, Κρητικά μάτια της φίλης μου. Ονειρεύτηκα σοκολατένια παιδικά  όνειρα, αισθάνθηκα ήρεμη, γαλήνια και ευνοημένη από την τύχη που την έφερε στο δρόμο μου.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s