Δεν θελω να ειμαι η Ιθακη σου

Δεν θέλω να είμαι η Ιθάκη σου!

Το μήνυμα σου στις δώδεκα το βράδυ με ξάφνιασε, «μη φανερώνεσαι» έγραψες κι ενώ  αναρωτιόμουν αν έπρεπε να σου απαντήσω ή όχι, γνώριζα καλά πως το μέγεθος του ωκεανού που μας χωρίζει, είναι ήδη απροσπέλαστο.

Τα βιαστικά δάχτυλα πάνω στην οθόνη έκαναν τα υπόλοιπα βήματα, για  μια πρόσκληση  που δεν είχα πρόθεση να στείλω, καθώς εσύ στην τελευταία σου επίσκεψη στην πόλη μου, δεν είχες φτάσει  στο δικό μου κατώφλι.

Ήρθες μέσα στα βουβά μεσάνυχτα κι ήσουν όμορφος, ακόμα και με τη μόνιμα ξινισμένη γκριμάτσα  σου, ίδια και απαράλλακτη όπως την αντίκριζα χρόνια πριν και αιώνες στιγμών μετά.

Είναι κύκλος η ζωή, και στους ίδιους κύκλους εξακολουθεί να μας περιστρέφει.

Και συ ήρθες να μου το επιβεβαιώσεις, κραδαίνοντας σαν ξεχασμένη ανθοδέσμη την αγάπη σου.

Μιαν αγάπη που φοβήθηκες να παραδεχτείς  τότε, μέσα στην τρέλα της νιότης σου, που ένιωθες ότι σου έσφιγγε σφιχτά το λαιμό, που οδηγούσε το εγώ σου σε έναν αδιάκοπο πνιγμό. Μιαν αγάπη που προσπάθησες να αναστήσεις λίγους μήνες πριν.

Με είχες πονέσει πολύ . Καταλάβαινα την ανάγκη σου να αντισταθείς  στην τρέλα που σου προκαλούσαν τα συναισθήματα σου, μα δεν αποδεχόμουν την παραίτηση σου από την μοναδική αλήθεια που ομολογούσαν τα μάτια σου.

Για ποιαν αγάπη τώρα μου μιλάς, που είναι κρυμμένη, πόσο βαθιά, ώστε για μια ακόμη φορά να μην την αγγίζω;

Είπες πως  είσαι εδώ για μένα, πως μονό εσύ μπορείς να βγάλεις στην επιφάνεια τον πραγματικό μου εαυτό, αυτόν που κοιμίζω μέσα μου, τον ανεπιτήδευτο, γιατί αυτό που οι άλλοι βλέπουν είναι απλά ένα προσωπείο. Μια μάσκα που φορώ για να γίνομαι αρεστή, για να μοιάζω έξυπνη και πολυπράγμων, για να στιγματίζω με όμορφες και βαρύγδουπες λέξεις τα κείμενα της ψυχής μου.

Βλέπεις, παλιέ μου αγαπημένε ποια ανήκεστο βλάβη  έχουν  επιφέρει τόσα χρόνια μακριά σου;

Είμαι εδώ, σε σκέπτομαι, σε νοιάζομαι, σ αγαπάω, μάτια μου όμορφα, μάτια μου μαύρα, δικά μου μάτια, ξαναείπες.

Γίνε πιο απλή, αποποιήσου τις φανφάρες, θάψε την οργή που καλύπτεις με τη μάγκικη συμπεριφορά σου, χρησιμοποίησε με. Θέλω να σε φτάσω στο ανώτερο σημείο, μπορώ, έχω τη δύναμη, το μυαλό και το κίνητρο. Θέλω να σε ζορίσω, να σε εξοργίσω, να σε αναγκάσω να βρεις  μέσα σου τη μεγάλη ρίζα της ψυχής σου και να την εξαγνίσεις μαζί μου.

Για σένα κι όχι για δαύτους που πιστεύεις πως μοιράζονται τα κομμάτια που σκορπίζεις εδώ κι εκεί αναλύοντας τα σχήματα ενός αντικατοπτρισμού  σου.

Η έπαρση ενός καταξιωμένου ποιητή που απαγγέλει σε φανατικό κοινό, έτσι ακούστηκαν τα λόγια σου, έτσι σπίθιζαν τα μάτια σου, μάτια ενός τρελού παιδιού που πετάει  φλεγόμενα μαχαίρια στον αέρα.

Δεν με αγάπησες, ποτέ, ούτε τότε, ούτε και τώρα μπορείς, συνέχισες με το παραμιλητό ενός παράφρονα, ενώ εγώ κουρελιαζόμουν σφίγγοντας τις γροθιές μου, την ώρα που τα δάκρυα μου μούσκευαν το γαλάζιο σου πουκάμισο.

Με ξέχασες, τόσο αψήφιστα, μέσα σε ένα μόλις χρόνο, προχώρησες χωρίς να περιμένεις, δίχως καν να σκεφτείς κανέναν άλλον, παρά μονάχα τις δικες σου ανάγκες.

Ναι, προχώρησα, πέρα από τον δικό σου εγωισμό που με κυνηγούσε όλες τις νύχτες μακριά σου που σε μισούσα, σε λάτρευα και σε αναζητούσα, αλλά, πως ήταν δυνατόν να σε έχω, ενώ δεν σε είχα ειλικρινά ποτέ, ακόμα κι  όταν σε θεωρούσα δικό μου; Πέρασα επάνω από τη δική σου απόρριψη, όχι γιατί μου ήταν εύκολο, μα επειδή χρειαζόμουν την επιβεβαίωση που εσύ μου στέρησες. Έθαψα τις δικές σου θύμησες, όχι από πίκρα, μα από την ανάγκη να σε ξεπεράσω, να σε ξεχάσω. Τώρα τι θέλεις από μένα, τι είναι αυτό που μου ζητάς;

Σ’ αγαπάω, άσε με να μείνω απόψε εδώ, αγκαλιά με την ανάσα σου.

Στον δικό μου πλανήτη, παλιέ μου και αξέχαστε αγαπημένε, οι άνθρωποι που αγαπούν δεν χάνονται. Δεν εμφανίζονται ως διάττοντες αστέρες  που καίγονται στην επαφή με την ατμόσφαιρα. Δεν αμελούν να δηλώσουν με έμπρακτους τρόπους την αγάπη και το ενδιαφέρον τους, ιδιαιτέρως  αν δεν κατοικούν κι οι δυο στον ίδιο τόπο.

Δεν στήνουν μια ολόκληρη ζωή  χωριστά, προσπαθούν για μια καλύτερη ζωή μαζί.

Κι επειδή αρκετά σε άφησα ανεξέλεγκτο να αγορεύεις μόνο για τα δικά σου θέλω, άκουσε τώρα και τα δικά μου.

Αν μ’ αγαπάς, θέλω να το νιώθω, να το ακούω, να το βιώνω κάθε μέρα, κάθε λεπτό που θα ξεκλέβουμε από όσα κουβαλάμε σαν σταυρό επάνω μας και γύρω μας, μια τοσοδούλα μοναδική στιγμή που θα φτιάχνουμε μόνο για εμάς.

Θέλω τις νύχτες σου, τις μέρες μου μακριά σου, δίπλα σου, τα δικά σου πράγματα να αγαπώ. Θέλω να με κρατήσεις αγκαλιά και να με νανουρίσεις. Θέλω την παρουσία σου, όχι την απουσία σου. Θέλω να με θέλεις, να μου κρατάς το χέρι, να με κοιτάζεις συνωμοτικά κάτω από τα γυαλιά σου όταν δεν θα αντέχω τον εαυτό μου. Θέλω να ξέρεις που πονώ πριν καν σου το πω. Θέλω την τρυφερότητα σου, κι όχι τον σαρκασμό σου.

Θέλω να είμαι το ταξίδι σου, κι όχι η Ιθάκη σου.

Κατέβασες το κεφάλι σου και κοίταζες τα παπούτσια σου.

Άσε με να μείνω, θέλω να μείνω, απόψε. Πόσο σε ήθελα, πόσο σε θέλω, πέθαινα για σένα.

Λάθος λέξη καρδιά μου, λάθος χρόνος, λάθος τρόπος.

Άνοιξα την πόρτα μου και άφησα τη νύχτα να βρει καταφύγιο στο παγωμένο μπλε των ματιών σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s