Uncategorized

Απετάξω την μνημη σου;

Είναι γεγονός ότι διανύουμε πλέον μια περίεργη εποχή.

Μέσα στην κρίση και με αυτήν ως αφορμή,  μαθαίνουμε να μεταλλάσουμε τους εαυτούς μας και να αναπτύσσουμε όλο και περισσότερο τους κρυφούς μας μηχανισμούς στήριξης.

Κοιτάζοντας πίσω στο πρόσφατο παρελθόν μας, ανακαλύπτουμε μικρές  και  μεγαλύτερες διαφορές στη συμπεριφορά μας, αλλά και νέες άμυνες, που αναμένουμε να μας περάσουν αλώβητους στην αντίπερα όχθη, αν όντως  αυτή υπάρχει, με την ελπίδα που φέρουν οι ναυαγοί στη θέα μιας σανίδας σωτηρίας, που επιπλέει καταμεσής στο πέλαγος της εγκατάλειψης τους.

Η ζωή μας προ κρίσης, η επιβίωση μας μέσα  στην μεγάλη της διάρκεια, δυο εκ διαμέτρου αντίθετες πραγματικότητες,

Σε εκείνη τη ζωή λοιπόν, ερωτευόμασταν με όλο μας το είναι, αγαπούσαμε με την καρδιά , επιχειρηματολογούσαμε με τη κοινή  λογική και φοβόμασταν το αύριο, μόνο  στο μέτρο, που δεν ήμασταν ικανοί να ελέγξουμε.

Ταμπουρωνόμασταν απέναντι στη μιζέρια και παθιαζόμασταν με κάθε μικρή ευτυχισμένη μας στιγμή.

Με σημαία την ευφορία του καταναλωτισμού που καθόριζε το status μας και παντιέρα μιαν αλλιώτικη αισθητική επιβεβλημένη από αλλότρια όσο και περίεργα συμφέροντα, οδηγούσαμε τις ζωές μας ανάμεσα σε λεωφόρους με φωτεινά γράμματα, απολαμβάναμε κοκτέιλ με περίτεχνα εξωτικά ονόματα, φλερτάραμε με τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο περιστασιακό σεξ, δουλεύαμε ασταμάτητα για να αποκτήσουμε χρήμα ή  δόξα, ή και τα δυο μαζί, εξαντλούσαμε όλα τα περιθώρια της εθνικής μας  παρανομίας, ως τροπαιοφόρο μας κληροδότημα, μα πάντα  εφευρίσκαμε τρόπους να παραμείνουμε   ασφαλείς.

Ώσπου μια μέρα, αίφνης, βρεθήκαμε χωρίς το προστατευτικό μας δίχτυ.

Το νήμα είχε κοπεί, και εμείς αντικρίσαμε για πρώτη φορά το κενό, προσπαθήσαμε να κρατηθούμε από μαλλιά και χέρια ξένα, μάταιος κόπος.

Το απύθμενο κενό που άνοιξε κάτω από τον κόσμο μας εξακολουθεί να μας τραβά αργά, με μια τυραννική έλλειψη βαρύτητας  προς το κέντρο της ύπαρξης του.

Στην προσπάθεια να μειώσουμε στο ελάχιστο τις  πληγές που θα χάσκουν ανοιχτές μετά τον ατελείωτο στροβιλισμό μας στο κενό της ματαιότητας, πετάξαμε από πάνω μας όσα θεωρούσαμε περιττά.

Στην αρχή τα πανάκριβα ρούχα, μετά τα αξιώματα.

Κάποιες έννοιες που δεν προλάβαμε να μεταλαμπαδεύσουμε , ούτε και να εξηγήσουμε στη γενιά που επιλέξαμε να φέρουμε στον κόσμο, όπως τον ρομαντισμό, αυτό το άχρηστο κατάλοιπο που από την εποχή του Μπάιρον μας πλάνευε με την αυθόρμητη υπερχείλιση ισχυρών συναισθημάτων.

O έρωτας, αυτός ο ενοχλητικός φτερωτός θεός, με τα περίεργα βέλη του να στοχεύουν δίχως σκοπό, μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει πια μια απρόσμενη επίσκεψη του, πρέπει να φύγει τώρα. Ποιος αφελής μπορεί να ερωτευτεί όταν μάχεται, σαν λυσσασμένη ύαινα  για το θήραμα του, την επιβίωση του, την  τροφή του.

Μετά ήρθε η σειρά της αυτοθυσίας, που θεμελιώθηκε στη φύση ως νόμος , για να εξευγενιστεί από τον πολιτισμένο άνθρωπο ως αξία. Το να πεθάνει κανείς υπερασπιζόμενος την πατρίδα του ή το ζωτικό του χώρο και τους ανθρώπους που απαρτίζουν το σύνολο της οντότητας του, όπως οι εννιακόσιοι Θεσπιεις που επέλεξαν να μείνουν στη θέση τους και με βεβαιότητα να βρουν το θάνατο τους από τους Πέρσες, πράξη που αντανακλά ηθική ποιότητα, μια υπέρτατη αδιαπραγμάτευτη αξία.

Μα η πτώση είναι συνεχόμενη και τα περιθώρια των επιλογών μας στένευσαν.

Μας περισσεύει η ανθρωπιά, μια φωνή μέσα στις πολλές που πάλλονταν από την αγωνία  της επικείμενης πτώσης, έκανε τα κεφάλια μας να γυρίσουν. Πράγματι, το συναίσθημα κατανόησης και συμπαράστασης προς τους άλλους, το είχαμε ήδη εξαντλήσει, και ως λαός, και ο καθένας μόνος του ατομικά.

Συμπαράσταση στους Σέρβους στους Ινδούς στους Κούρδους, στις γυναίκες του Ισλάμ.

Τηλεμαραθωνιοι που ελάφραιναν τα μικρά πορτοφόλια και αποστολές τροφίμων και διασωστων σε  σεισμοπαθείς, σε πλημμυροπαθείς, σε πυροπαθείς ανά την υφήλιο.

Σκεφτήκαμε όπως ο Βούδας, δεν θα είναι ακέραιη η ανθρωπιά σου, αν δεν σκέπτεσαι και τον εαυτό σου, και για όλους μας είχε φτάσει η στιγμή του ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Όταν φτάσαμε στην ηθική, κοιταχτήκαμε στα μάτια για πολύ ώρα καθώς μετρούσαμε τις δικες μας ανηθικότητες έναντι στην ηθική αυτών που κρατούσαν ως πρότινος το δίχτυ μας σταθερό.

Αναρωτηθήκαμε ως έπρεπε, ποιες  ανθρώπινες πράξεις είναι αποδεκτές, ώστε να είναι ηθικές, και ποιες θεωρούνται  ανάρμοστες, μα τότε αντιληφτήκαμε πως ίσως το ερώτημα ήταν διαστρεβλωμένο, όχι ποιες, αλλά για ποιους, και τίνος οι πράξεις.

Είναι δύσκολο να καταδεικνύουμε χωρίς να μεριζόμαστε κ εμείς την έστω μικρή ή αμελητέα άλλοτε συμμετοχή στην ανηθικότητα, ή ακόμα και στην ανοχή της ηθικής που εμείς αρεσκόμαστε να συντηρούμε, άλλωστε στα θέματα που άπτονται της ηθικής, σπάνια υπάρχει συμφωνία απόψεων και εφόσον η ουσιαστική ηθική είναι η φωνή της συνείδησης για τον καθένα μας ξέχωρα και ξεχωριστά, αποφασίσαμε από  κοινού να την  στείλουμε στον Καιάδα.

Αδιαφορώντας στα καλέσματα της ατομικής μας μνήμης, επιλέξαμε να  πιστέψουμε στα αλλοιωμένα παραμύθια αυτών που ήταν οι φύλακες της ασφάλειας μας, και με τη δική τους προτροπή να ξεφορτωθούμε συνωμοτικά την συλλογική μας μνήμη, το αόρατο νήμα που μέσα από γενιές ιστορίας και αγώνων διαμορφώνει και διαμορφώνεται από  όλους εμάς που ζούμε  κάτω από τον ίδιο ήλιο, μέσα στον ίδιο τόπο, απόσταγμα των γεγονότων της δικής μας κοινωνίας μέσα στο πέρασμα των αιώνων, με την ίδια πίστη και παράδοση στις αποδοχές της κληρονομίας των προγόνων μας, αποποιούμενο ως μη γινόμενο  το παραλήρημα ενός λαού που επέλεξε να διαγράψει με το αίμα του, το αίμα του.

Απετάξω τη συλλογική μνήμη σουλοβτομη; Απεταξάμην.

Ποια είναι η μοίρα ενός λάου όταν έχει υποστεί μαζικά  λοβοτομή;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s