χρονια πολλα μαμα / Uncategorized

Χρόνια πολλά μαμά

Έξω στο δρόμο έχει  χαράξει ήδη η Κυριακή.

Αυτή η Κυριακή που ο Μάης αρέσκεται να αγαπά και να γιορτάζει στολίζοντας την με πολύχρωμα λουλούδια και φιλιά, η μέρα που τα ξανθά ζουμπούλια και οι ανεμώνες ανθίζουν και ξεψυχούν χαμογελώντας αυτάρεσκα, μιας και  εκπλήρωσαν  τον σκοπό  της εφήμερης ύπαρξης τους,  μέσα στα ευωδιαστά  χέρια μιας μητέρας,  ελάχιστο πρόσφορο  ως τιμή στη γιορτή της,

Σε λίγη ώρα ο δρόμος θα γεμίσει από παιδιά που με το χαρτζιλίκι σφιχτά κλεισμένο στην ιδρωμένη παλάμη θα παρελαύνουν καμαρωτά προς το πλησιέστερο  ανθοπωλείο, όπου μετά από δυο αφηρημένες ματιές και κάνα δυο αμήχανες ερωτήσεις,  θα καταλήξουν με το πολυπόθητο άνθος στα μικρά τρεμουλιαστά χεράκια τους, συνήθως κάποιο περίτεχνα στολισμένο  γλαστράκι της άνοιξης, το οποίο με λαχτάρα και προσμονή θα εναποθέσουν στα  έκπληκτα χέρια, παρέα με ένα μικρό αδέξιο φιλί και μια λιγωμένη αγκαλιά, χρόνια πολλά μαμά, σ ‘ αγαπώ.

Και στο  άνοιγμα της δικής της αγκαλιάς όλα θα γίνουν ήλιος, φως δυνατό που θα ξεπλύνει μακριά τις άσχημες και πληγωμένες σκέψεις, όλες οι μικρές και μεγάλες σκανδαλιές του κόσμου  θα ξεχαστούν.

Οι μυρωδιές που  σήμερα θα ξεχυθούν από όλες τις κουζίνες , θα μεταφέρουν στον ζεστό αέρα   την  γλυκερή αίσθηση της  άφεσης  των αμαρτιών, μεθυστική  μεταλαβια  που τέρπει το κορμί με την θέρμη της, καθώς εκείνη  στέκεται με τη λεπτή σκιά της εμπρός μας, φεγγοβολώντας ολάκερη από την πολυπόθητη συγχώρεση της, όπως  μόνο εκείνη από όλα τα πλάσματα του σύμπαντος γνωρίζει να προσφέρει, χωρίς ποτέ της να το έχει διδαχτεί.

Και ποιος να της το διδάξει άλλωστε, όταν στην διάρκεια που υπήρξε μόνο γυναίκα, ήταν μια μήτρα μόνο, μια σπιθαμή από σάρκα  που αγωνιζόταν να ανακαλύψει την ίδια της τη φύση, τόσο απόμακρη και ξένη από την ίδια της , ως φαινόταν, μητέρα. Αυτή την πολυμορφική φιγούρα που στροβιλίζεται  αδιάκοπα, με μιαν απίστευτη  ευλυγισία λυγαριάς κόντρα στους παγωμένους ανέμους που γεννά  η δυσπιστία του  δικού της παιδιού ,που η  συνεχής αμφισβήτηση και η αμείλικτη κριτική του την κάνουν  απόμακρη και σιωπηλή, με υγρά μάτια να περιφέρεται για λίγο στα σκοτεινά χαλάσματα του νου της, μα πάντα καταφέρνει να δει πέρα και πάνω από λέξεις και πράξεις που την πονούν  και συνεχίζει με αυτόν τον τρόπο τον αέναο χορό της όπως της είχε ταχτεί, σαν μητέρα.

Και βρίσκει πάντα χρόνο να ακούει ακόμα και όταν από την κούραση δεν μπορεί  να σκεφτεί, ούτε και να επιχειρηματολογήσει, μα τα μάτια της ψυχής ήταν πάντα αναμμένα,  μυριάδες πελώριοι πυρσοί στη νύχτα που θαμπώνει  τη δύναμη της, με τα λευκά της χέρια στο προσκεφάλι του σχηματίζει μια ζωγραφιά, ένας ψίθυρος και  τα χείλη της φιλί ζεστό,  παρηγοριά στα παιδικά παραληρήματα, σκιάχτρο και φύλακας στους απρόσκλητους επισκέπτες των ονείρων.

Η νέα ύπαρξη που είναι τώρα, η μάνα, η μητέρα, η μαμά, δεν έχει πια φύλλο ούτε και ηλικία.

Είναι μια μορφή αέρινη που το σχήμα της μεταλλάσσεται και αναπροσαρμόζεται σύμφωνα με τις εκαστοτε ανάγκες μας  και επιταγές, είναι μια ύαινα , έτοιμη να ματώσει και να λαβωθεί, για να κρατήσει το θησαυρό της ύπαρξης μας  καλά προστατευμένο,  ασφαλισμένο με δικό της κόστος,  είναι μια   θάλασσα  αγάπης που μας ξεβράζει ανάλαφρους και καθάριους στις όχθες των κρυφών μας ονείρων καθώς μας νανουρίζει τρυφερά μέσα στα αεικίνητα χέρια της, είναι το πουπουλένιο πάπλωμα  που καλύπτει τα λάθη μας, ο μαγικός  μανδύας των   εξωτικών παραμυθιών που σκεπάζει τη γύμνια μας κάθε φορά  που αισθανόμαστε εκτεθειμένοι   και μικροί, είναι ο φωτεινός παντογνώστης της άγουρης νιότης μας, πανέτοιμος να ανάψει το λαμπάκι του λύνοντας κάθε μικρή μας απορία, είναι ο πολυμαθής μάγειρας που ικανοποιεί όλες  τις επιθυμίες της επιτακτικής μας πείνας,  είναι το χέρι που γιατρεύει τις πληγές μας, η φιγούρα στην πόρτα  που γαληνεύει τις σκοτεινές νύχτες του εφιάλτη μας, είναι το φυτίλι που πυροδοτεί  τις προσδοκίες του μέλλοντος μας, μια παθιασμένη αγωνίστρια της προσωπικής μας ευτυχίας, είναι μια καρυάτιδα που με το  κομψό της κεφάλι συγκρατεί το βάρος των στεναγμών μας, είναι ο φύλακας άγγελος της αμέριμνης εφηβείας μας, το βελουδένιο άγγιγμα στα ανήσυχα βλέφαρα της αγωνίας μας, είναι ο σκυθρωπός κριτής της ανυπόμονης  φύσης μας, είναι το  καυτό δάκρυ μέσα στο χαμόγελο μας, ο λόγος της αναπνοής μας, ο μίτος της Αριάδνης που ενώνει τη δική της ζωή με της δική μας, είναι το  πιστό  μας σκυλί που λαχταρά το  χάδι μας για να κουνήσει την ουρά του, είναι ένα κομμάτι από σάρκα που πάλλεται, πονά, θυσιάζεται, στερείται, καταπιέζεται, καρδιοχτυπά, που αγκομαχά και ξεφυσά σαν ξεχασμένη ατμομηχανή μέσα στο χρόνο στην αγωνία της να ξεπεράσει την ίδια της τη  φύση, που την ευλόγησε με το υπέρτατο δώρο να  μας προσφέρει τη ζωή.

Χρόνια  σου πολλά μαμά,

Σ’ ευχαριστώ που ακόμα  με υπομένεις και με αγαπάς.

 Image

Advertisements

One thought on “Χρόνια πολλά μαμά

  1. Δεν νομιζω οτι θα μπορουσαν να βρεθουν ομορφοτερα λογια για να εκφρασουν τα συναισθηματα μας για τις μανουλες …….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s