Όχι άλλο sex and the city!

Όχι άλλο sex and the city!

Σάββατο πρωί με τις φίλες για καφέ, είναι μια από τις ευλογημένες μέρες που αφήνουμε το σπίτι ασκούπιστο και απολαμβάνουμε για λίγο την ψευδαίσθηση της   ξεχασμένης κοριτσίστικης  ανεμελιάς μας.

Το στέκι γνωστό, η ώρα κανονισμένη πάντα η ίδια, αγχωμένα χαμόγελα μπερδεμένα με τον καυτό αχνό του καφέ, κουβεντούλα και ανάλυση, όλα συνδυασμένα με μέτρο, η δική μας ψυχοθεραπεία  που δεν πραγματώνεται σε έναν δερμάτινο καναπέ.

Είμαστε όλες από παλιά δεμένες με περιέργους δεσμούς μεταξύ μας, κολλητές από το σχολείο , η  φίλες για μια ζωή, άλλοτε περιστασιακά χαμένες και άλλες φορές  τόσο κοντά όσο γίνεται ώστε να στηρίζουμε η μια την άλλη, με μια τόσο διάφανη διακριτικότητα που κατανταει μυστηριακή, ότι μας ενώνει, ότι μας βουρκώνει, ότι μας κάνει χαρούμενες , από πάντα και για όσο έχουμε ψυχή και αντοχές να μοιραζόμαστε, βρίσκονται όλα σε αυτήν την Σαββατιάτικη συνήθεια.

Γυναίκες δυνατές, δυναμικές ή  ρομαντικές, γυναίκες που έκαναν πολλά στη ζωή τους, γυναίκες που δεν κατάφεραν να κάνουν τα όνειρα τους πράξη, αλλά ζουν για αυτά που ομορφαίνουν τη ζωή τους, γυναίκες που γνώρισαν τη σκληρότητα της απάθειας του απόντα πάτερα ή μιας κυριαρχικής μάνας, γυναίκες που έζησαν έστω  και προσωρινά το παραμύθι της απόλυτης προσωπικής τους ευτυχίας, γυναίκες που παιδεύουν το μυαλό τους για την βελτίωση της καθημερινότητας   για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, όλες μας γυναίκες που παιδεύτηκαν  πολύ, γυναίκες που δεν καταθέτουν εύκολα τα όπλα, ούτε όμως και τη θηλυκότητα τους.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχουν προσάψει την ομοιότητα μας με τις ηρωίδες του sex and the city, ένας λόγος που είναι ικανός  να πυροδοτήσει  τα φυτίλια  μιας αγανάκτησης που κρατάμε καλά  βρεγμένα όλες μας, καθώς γνωρίζουμε το μέγεθος του ωστικού κύματος που θα  μπορούσε να προκληθεί από μια τέτοια έκρηξη.

Η γενιά μας δεν αντέχει τέτοιους παραλληλισμούς, ούτε και βρίσκεται στην γενναιόδωρη θέση να τους αποδεχτεί, πόσο μάλλον να τους συγχωρήσει.

Συμφωνούμε όλες μας πως για τις περισσότερες νέες γυναίκες ίσως αυτή η κατά κόσμο πιπεράτη αυτή αμερικανια συνεχίζει ακόμα να τρέφει όνειρα και να κονιορτοποιεί νεανικούς  γυναικείους εγκεφάλους προς την απόλυτη εξιδανίκευση του απραγματοποίητου που γίνεται πιθανότητα ζωής, κάτι πολύ πιο μακρινό από το αμερικανικό όνειρο, εφόσον απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε γυναικείο κοινό, και θλιβόμαστε όταν ανακαλύπτουμε πως  στην εποχή που διανύουμε κυκλοφορούν πολλές γύρω μας γαλουχημένες Σαμανθες ή  Καρυ  με μοναδικό στόχο ζωής τον απόλυτο γκόμενο ή τα πενήντα ζευγάρια επώνυμα πέδιλα, ή και τα δυο μαζί.

Η ζωή , ευτυχώς, δεν είναι σενάριο και ούτε αντιμετωπίζεται με την ικανότητα μιας γυναίκας που καταναλώνει σε  απίστευτους ρυθμούς άντρες ή παπούτσια.

Καθώς τα μάτια περιεργάζονται το χώρο και τα άτομα που τον καθορίζουν, αναγνωρίζουμε πάντα την μικρή Καρυ, που έχει ήδη χάσει πέντε κιλά, τώρα είναι 50, και προσδοκεί να φτάσει τα 47, ώστε σαν αέρινη σκελετωμένη ντίβα της οθόνης που προβάλλει στο μυαλό της, να είναι και εκείνη όσο ποθητή και δυναμική μοιάζει η πρωταγωνίστρια των ονείρων της, όταν σφίγγει την κοιλιά της και αποποιείται το κάθε γεύμα της, όταν μαθαίνει  όλα τα μυστικά που προβάλλουν τα περιοδικά  που εκείνη διαβάζει και προτιμά, όταν θα συζητήσει με τη φίλη της το νούμερο των αγοριών που επιτρέπεται να ομολογήσει στο φίλο της ότι είχε.

Από ποιον μακρινό και άγνωστο σε ανθρώπους  κατοικήσιμο πλανήτη  μεγαλώνουν αυτά τα κορίτσια πλάι μας?

Χαϊδεύοντας με το βλέμμα μας τρυφερά η μια την άλλη, συνηδειτοποιουμε πως οι διαφορές αυτών των  κοριτσιών μεταξύ  μας δεν είναι μόνο όσες αναγνωρίζονται ως ορατές , ούτε επικεντρώνονται στην διαφορά ηλικίας, μα με βαθιές ρίζες μέσα στο νεανικό τους υποσυνείδητο που τους ωθούν προς την υπερβολή, καθώς απομυθοποιούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα χωρίς ενδοιασμούς τον ρομαντισμό, το πρώτο φιλί, το ρομάντζο που έτρεφε τις δικες μας προσμονές και τα αντικαθιστούν όλα κάτω από το πρίσμα του live fast and die young  μότο τους, σε ένα ξέφρενο κυνηγητό με την ίδια τους τη φύση, αυτή του θηλυκού.

Συχνά διερωτώνται αυτές  οι γυναίκες, που πήγαν όλοι οι άντρες, μα την απάντηση την έχουν,  οι ίδιες την  έχουν δημιουργήσει, αποποιούμενες τους ρόλους που δεν τις  βόλευαν και υιοθετώντας παραμέτρους που δεν ταίριαζαν με τη θηλυκή τους  φύση, κάθε φορά  που κατάπιναν   το μαγικό χάπι που καίει το λίπος, στον αναστεναγμό  του  πόνου τους  μετά την επέμβαση αυξητικής στήθους που δεν είχε λόγο να γίνει, στο ίχνος του σάλιου τους  στον δείκτη καθώς ξεφυλλίζουν τα life style περιοδικά που εξάπτουν τη φαντασία τους  για μια ζωή που δεν θα μπορέσουν  να έχουν ποτέ, όταν σπρώχνουν  κάτω τον  κόμπο που νιώθουν  στο λαιμό τους  από ζήλια μόλις  αντικρίζουν μια αυθεντική Louis vuitton  να καμαρώνει στον ώμο μιας άλλης γυναίκας ,κάθε φορά που κεραυνοβολούν ένα αγόρι με το βλέμμα τους  γιατί τόλμησε να τις απευθύνει το λόγο, όταν επιστρέφουν  σπίτι από τη νυχτερινή τους έξοδο, όμορφες και στολισμένες σαν τις ντίβες που καθοδηγούν τα βήματα τους και αγκαλιάζουν σφιχτά το μαξιλάρι τους  από τα νεύρα τους για ακόμα ένα τσάμπα ξενύχτι τους, είναι απλό, τους έχουν καταπιεί.sex-and-the-city_2_movie

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s