χαμόγελα / Σαν παραμύθι

Σαν παραμύθι

Αναζητώντας έμπνευση και λόγο γραφής του επόμενου κειμένου μου, σκόνταψα πάνω σε μια ιδέα που μου πέταξε ένας φίλος σαν ιστό να την  υφάνω, να την στολίσω, όπως εκείνος  μου ζήτησε , να σκαρώσω ένα παραμύθι, φτάνει πια της ψυχής σου το μαύρο, μου είπε, κάτι καλό θα πρέπει να υπάρχει για το αύριο.

Για χάρη του λοιπόν, αδιαφορώντας στα καλέσματα της σκοτεινής εποχής, κλείνοντας τα αυτιά στις πολύχρωμες σειρήνες μιας επικαιρότητας που τρέχει έχοντας μοναδικό της έμβλημα την μιζέρια και τον ξεπεσμό ενός ολοκλήρου γένους, ισορροπώντας ανάμεσα σε τερατώδεις αλήθειες και καμουφλαρισμένα ψέματα, καλούμαι να καταθέσω το παραμύθι της δίκης μου αυριανής αλήθειας.

Γεννήθηκα ελληνίδα και μεγάλωσα ελληνίδα. Μικρή  δεν καταλάβαινα ακριβώς την βαρύτητα και τον γδούπο αυτής της λέξης  και το δεχόμουν απλά σαν μια ιδιότητα την οποία κανείς έπρεπε να περιφέρει με καμάρι και περηφάνια, ως αρμόζει  σε όλους τους ελευθέρους πολίτες. Αργότερα συνειδητοποίησα πως ίσως το να βουρκώνεις παρακολουθώντας μια στρατιωτική παρέλαση, δεν αποτελεί  γνώρισμα της μονάδας, αλλά της πλειονότητας του λαού μου. Το αποδέχτηκα, όπως αποδέχτηκα και τα περισσότερα χαρακτηριστικά της ελληνικής μου ιδιότητας, γονιδιακά μπλεγμένα από αιώνες  ιστορίας σκονισμένους επάνω μου, φτιαγμένα από ανομολόγητα όνειρα μιας άπιαστης στη πολυπλοκότητα της σκέψης φάρας, τόσο μοναδικά, όσο και επικίνδυνα, χαρακτηριστικά αρχέγονα δεμένα με την δύναμη της ψυχής, αυτής της μικρής μάγισσας που υποτάσσει το νου οδηγώντας τον  στην ανακάλυψη της  αλήθειας του.

Ως έλληνες, κοιτούσαμε πάντα τον <βάρβαρο> με αλαζονεία,  που είναι και αυτή ένα από τα χαρακτηριστικά μας, αλλά και ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, θεωρώντας πως  τα δικά μας διαπιστευτήρια στο γύρισμα των αιώνων που είχαν καταγράφει, ήταν αδιαπραγμάτευτα, πως το χρέος μας προς την καταξίωση και την υστεροφημία είχε ήδη κατακτηθεί με τα πιο τρανταχτά ελληνικά ονόματα, πως είχαμε καλύψει το μερίδιο που μας αναλογούσε στην παγκόσμια ιστορία και ακόμα παραπάνω, καθώς φεραμε στον κοσμο  τον Μ. Αλέξανδρο, την Ευκλείδειο γεωμετρία, τον αριθμό π,

Τον χαρισματικό ονειρευτή  Ελ Βενιζέλο, τον  στοχαστικό λυρισμό του Κ. Καβάφη, τον ποιητή των ερώτων  μας  Ο. Ελύτη, την ουράνια  φωνή της Μ.Κάλλας, τις εμπνευσμένες μελωδίες του Μ.Χατζιδακι, την αντισυμβατική λογική του Αριστοτέλη, τα δάκρυα κάθαρσης μέσα από τις τραγωδίες του Αισχύλου, τα οράματα του Ομήρου, και τόσες αμέτρητες φιγούρες πάνω σε σκαλισμένα βάθρα, όσες και οι λέξεις μας που ταξιδεύουν στα πέρατα της γης.

Αναρωτιέμαι, πότε ένας λαός έχει ξεπληρώσει το χρέος του στην ιστορία, μήπως θα πρέπει να περάσουμε τα υπόλοιπα μας χρόνια  ως έθνος, ανασκαλεύοντας στην αιώνια μνήμη των γονιδίων μας για τους μοναχικούς μας  ήρωες , τους θεματοφύλακες της ιστορίας  και της υπόστασης μας?

Σε προσωπικό επίπεδο , ακόμα ψάχνω την απάντηση,  όπως χιλιάδες φαντάζομαι καθημερινοί μικροί ήρωες της σκληρής πραγματικότητας στην Ελλάδα της κρίσης μας,

Είναι άδικο να ξέρεις πως κάθε νέο σου ξημέρωμα θα είναι ακόμα πιο σκληρό από το προηγούμενο μα όχι και πιο δυσοίωνο από αυτό που έπεται να ξημερωθεί, είναι σκληρό να μην μπορείς να βουρκώσεις στην στρατιωτική παρέλαση γιατί σου την στέρησαν, είναι παράλογο να σου μικραίνουν το μυαλό με τα υπερφίαλα κατορθώματα τους, είναι άσχημο να αντικρίζεις  κάθε μέρα και έναν καινούριο άστεγο στην γειτονιά σου, είναι απάνθρωπο  να εξηγείς στα μάτια των μικρών παιδιών πως το δώρο του Αι Βασίλη μπορεί να αργήσει και φέτος, είναι βάναυσο να σε αναγκάζουν να μισείς τη χώρα που τόσο αγάπησες από παιδί, από την κοιλιά της μάνας σου ακόμα, όταν το μόνο στοιχείο  που είχες για την αγάπη σου αυτή ήταν η κοινή του έθνους σου  μνήμη, αυτό το αόρατο μαγικό συστατικό που ζωγράφιζε από τότε τα όνειρα σου με θάλασσα και ήλιο.

Λένε για μας τους Έλληνες πως κουβαλάμε τον Θεό μέσα μας, ίσως αυτό είναι που μας κρατά δυνατούς, το φυλακτό μας από την κακοδαιμονία της ίδιας μας της μοίρας, αυτό που τόσο αγαπάμε, να είναι αυτό που στο τέλος θα μας πληγώσει θανάσιμα.

Έχω πραγματώσει ήδη τα δυο τρίτα της ιδιότητας μου, γνωρίζοντας πως για να κατορθώσω και το τελευταίο πρέπει τώρα πια, στο μέσο της ζωής μου να φανώ αντάξια της ηρωικής μου μνήμης, να  σταματήσω τον καθημερινό μου πόνο ,να κοιτάξω ψηλά αγναντεύοντας τα νέα μου ξημερώματα σαν πολύτιμα δώρα και ας είναι άδειο το πορτοφόλι μου, να παρασύρω με το χαμόγελο μου και άλλους σαν έμενα που περιμένουμε στην  ουρά για να διακανονίσουμε τη ΔΕΗ, να αγκαλιάσω τους φόβους μου καθώς πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της πληρωμής για το χαράτσι,  να καγχάσω μέσα στα μούτρα του επόμενου ανιστόρητου αγενή <βαρβάρου> που θα μειδιάσει στο άκουσμα της εθνικότητας μου, απαγγέλλοντας του Όμηρο και Θουκυδίδη σε αρχαία ελληνικά,  να τρέξω σαν παιδί στις πλατείες φωνάζοντας μαζί με τους φίλους μου, πως είμαστε καλά, πως είμαστε εδώ όχι γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή, μα πως έχουμε ήδη κάνει την επιλογή μας πράξη, να χαράξουμε πάνω στα ξεχασμένα από τον καιρό μάρμαρα της  ιστορίας μας τα δικά μας συνθήματα , αξίζουμε να χαμογελάμε μόνο που είμαστε ζωντανοί σε αυτόν τον ευλογημένο  τόπο του ξεχασμένου μας Θεού, πως το αύριο που θα χαράξει η μέρα  θα είναι όμορφο  σαν νεογέννητο μωρό, που με ευλαβική προσοχή θα το πάρουμε στην αγκαλιά μας να το γαληνέψουμε, είναι το μωρό της ελπίδας μιας γενιάς  που πέρασε εύκολα τα παιδικά της χρόνια, χωρίς στερήσεις, χωρίς καταπίεση και απωθημένα,  περήφανη για το παρελθόν της, αισιόδοξη για το μέλλον της, αυτή η γενιά που τώρα σκύβει για λίγο το κεφάλι ανασυντάσσοντας δυνάμεις και αναμετρώντας σκέψεις, η γενιά που σταμάτησε να χαμογελά αλλά δεν ξέχασε ποτέ να αγαπήσει, ούτε και να λησμονεί, με την καρτερικότητα ιχνηλάτη στα χνάρια της νέας εποχής που θα προβάλει μέσα από τα δικά μας χαμόγελα, πάλι με τις αγκαλιές θα γιάνουν οι πόνοι  μας, και πάλι από την αρχή θα γράψουν ιστορία οι μικροί κρυφοί ήρωες της καθημερινότητας μας, εμείς, που γεννηθήκαμε έλληνες από συγκυρία και θα πεθάνουμε ως έλληνες από επιλογή.

Πάνω από τις θάλασσες του χρόνου να απλωθεί η ιστορία ενός λαού  που αντιστέκεται με χαμόγελο στην τρέλα της επιβίωσης του, που επιμένει να αγνοεί την  μαζική υστερία της ολοκληρωτικής εξόντωσης του και χορεύει ασταμάτητα στους ρυθμούς της καρδιάς του, μια απέραντη κόκκινη γραμμή  που δονείται αγκαλιασμένη, κόκκινη κλωστή δεμένη, τυλιγμένη από ιστορία, μια ιστορία, σαν παραμύθι.

images

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s