Μία ερωτική επιστολή

Μία ερωτική επιστολή

Δεν έχω γράψει ποτέ ραβασάκι  κατά παραγγελία,  τα μόνα γραπτά για τα οποία έπαιρνα εντολή να συντάξω, ήταν κάποιες  εμπορικές επιστολές, τις οποίες και βαριόμουν αφόρητα και τις περισσότερες φορές διόρθωνα λίγο πριν σταλούν γιατί έμοιαζαν σχεδόν με ποιήματα.

Έτσι, όταν η φίλη μου  μου ζήτησε να της γράψω ένα γράμμα για να παραδώσει στον πρώην, ας το πω κομψά, αγαπητικό της, ξαφνιάστηκα και χωρίς να το καλοσκεφτώ απάντησα ναι, φέρνοντας στο μυαλό μου τον αέρινο χαρακτήρα του Γκαμπριελ Γκαρσία Μάρκες,  Φλορεντίνο Αρισα, (ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας) του οποίου η πληγωμένη καρδιά είχε τόσα αποθέματα ανεκπλήρωτου και παράφορου έρωτα για την ανυπέρβλητη μοναχική ομορφιά της Φερμίνα  Δάσα,  ώστε δεχόταν να γράφει ερωτικές επιστολές για όσους δεν είχαν την ικανότητα να το κάνουν, στην προσπάθεια του να βοηθήσει τους ερωτευμένους , αλλά και να σβήσει με αυτόν τον τρόπο την ανάγκη του να φωνάξει την αγάπη του στην ακατάδεχτη κυρα που στοίχειωνε τις σκέψεις του.

Βέβαια αυτή η επιστολή δεν θα είναι ερωτική, σε τίποτα δεν θα θυμίζει την δεξιοτεχνία του Φλορεντινο απέναντι στα καμώματα του έρωτα, ούτε θα είναι φτιαγμένη από όνειρα και γουργουρίσματα λεύκων περιστεριών, θα είναι μια κατάθεση της πληγωμένης μου φίλης, ένα ημερολόγιο προδοσίας , το τέλος ενός έρωτα.

<Αγάπη μου, μπορώ ακόμα να σε αποκαλώ έτσι, ξέρω πως δεν έχεις μάτια να με δεις, ούτε και περιμένω να τα σηκώσεις πάνω μου, όσο και αν  και λαχταρώ να δω μέσα στο μαύρο των ματιών σου αν ακόμα αισθάνεσαι κάτι για μένα, πέρα από τύψεις, δεν με ενδιαφέρει αυτό, γιατί μονός σου αποφάσισες να το νιώσεις, είναι που η απιστία έχει μια μαγική ικανότητα να σε κάνει να φαίνεσαι τόσο αόρατος, τόσο απίστευτα ελαφρύς και μικρός μπροστά μου, σαν σκουπιδάκι στα μάτια μου θα σε νιώσω, σαν ριπή αέρα θα σε αφήσω να εξαφανιστείς, γιατί είχες το μυαλό σου πιο πάνω από το δικό μου, κανένας δεν περιμένει να πιαστεί,  εσύ όμως πιάστηκες, καμάρωνες λίγο πριν και  εγώ ήμουν εκεί, στο διπλανό γραφείο, όταν εσύ  με την άνεση του ταχυδακτυλουργού  απέναντι στο υπνωτισμένου του κοινό, έπαιζες τα δικά σου μαγικά κόλπα για να τονώσεις την ματαιοδοξία σου, έστηνες ραντεβού, ήμουν κοντά, που έβλεπα Θεέ μου, τι δεν ήθελα να δω, χαμόγελα  και μηνύματα που έφευγαν και πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου και εγώ απέρριπτα τη σκέψη  , γιατί πίστευα πως είσαι άντρας με αρχές, πως δεν θα έπαιζες με τέτοια απίστευτη αναίδεια μπροστά μου, σε μια κοινή πορεία αυτών των έξι χρόνων που ζήσαμε μαζί, δεν μου έδειξες ποτέ πως είσαι ψεύτικος , αναγνωρίζω πως ήσουν κοντά μου, και  ο τρόπος που επέλεγες να μοιράζεσαι τα αγαπημένα μου πράγματα και συνήθειες, με κρατούσε σταθερά δεμένη μαζί σου, τώρα μου λείπουν όλα αυτά και με πονούν, καθώς  με έχεις βάλει σε ένα σκαμνί, απέναντι από τον ίδιο μου τον εαυτό στημένη, με τα δικά σου λόγια να κατηγορώ εμένα, και ας μην τα έχεις ξεστομίσει,  τα βράδια να φωνάζω στον ύπνο μου πως δεν φταίω, είναι δική μου επιλογή να σ αγαπώ και να σε νοιάζομαι, πες μου ήταν πολύ να ζητήσω να μην με αντιμετωπίσεις ως δεδομένη, αν σε πόνεσα, αν σε οδήγησα άθελα μου σε μια διαδρομή που εσύ δεν είχες επιλέξει, τίποτα δεν γίνεται με το στανιό, και πάντα δυο περπατάνε στο ίδιο μονοπάτι με τα χέρια πιασμένα, επειδή το θέλουν , όχι απλά επειδή μπορούν, με κοίταξες προχθές και έκανες πως δεν έβλεπες τους κύκλους που ζωγράφισε  η   προδοσία σου κάτω από τα μάτια μου, αναγνωρίζω ότι ντρέπεσαι, αν δεν σε είχα όμως ξεσκεπάσει, στ’ αλήθεια πες μου, που θα με άφηνες να οδηγηθώ, μέχρι ποια σκοτεινή κατρακύλα θαg2762580000000000003e9077da08fa3f3a91d378e41d29cf85a77c81e8 να με βλέπεις να πέφτω, με ακύρωσες , με μείωσες, από προτεραιότητα σου με έκανες λεπτομέρεια και τώρα αποχωρείς με το ύφος του ποδοσφαιριστή που κρέμασε τα παπούτσια του, μίλα μου, είναι το μόνο που μπορεί να με κρατήσει  από το να μην διαλυθώ, εκεί μπροστά σε όλους που γνώριζαν τα κρυφά σου αγκαλιάσματα, που τώρα ακούγονται στα αυτιά μου σαν ξεκούρδιστη κιθάρα, θέλω να μην ακούω, δεν θέλω να έχω άλλη επίγνωση της άπατης σου, αναλύω τις κινήσεις σου καθημερινά, αναμασώ τις ίδιες σκέψεις, τι θα είχα προλάβει, το δεδομένο πως θα μπορούσα να ανατρέψω και όταν στερεύουν οι δικες μου πια δικαιολογίες, τότε μάχομαι το  είναι μου και με κατηγορώ, μιας και τα λόγια σου τα πανάκριβα τα κράτησες μυστικά από μένα, δεν έχω  αντοχή να σε συγχωρήσω μα ούτε και τρόπο να μην σε δικαιολογώ,  πνίγομαι στους λυγμούς μου και παραλογίζομαι, ούτε μιας συγγνώμης δεν με έκρινες  άξια να μου απευθύνεις, ένα τηλεφώνημα, ανθρώπινα, δεν είμαι εχθρός σου, ήμουν ο άνθρωπος σου,  και τώρα να , παραληρώ, για φαντάσου, άφησες μια πληγή ανοιχτή πάνω μου, και όσο δεν μου μιλάς γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, παρακαλώ μην με αφήσεις να νιώσω πως είμαι μια εκκρεμότητα.>

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s