Uncategorized

Reunion σχ. περίοδος 1981-1983

Έτσι ξαφνικά  σαν αεράκι που εισέβαλε από το ανοιχτό μου παράθυρο  και παρέσυρε όλα τα άχρηστα χαρτιά που συσσωρεύονταν πάνω στο γραφείο,  ορμητικό και ανάλαφρο,  που στο διάβα του αναποδογύρισε τις φωτογραφίες μαζί με τα μαγνητακια στο ψυγείο,  στροβιλίζοντας τις κουρτίνες  με μανία, καθαρίζοντας το μυαλό μου από τις σκέψεις που το τυραννούν, έτσι ξαφνικά,  μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, ένα κάλεσμα.

Μια ανάμνηση τώρα ,  που κάποτε ήταν για μας η μικρή και τρυφερή μας καθημερινότητα  τότε  όταν όλοι μαζί  συμμαθητές στο λύκειο δοκιμάζαμε εμπειρίες, μοιραζόμασταν  αλήθειες  και μυστικά,  σκαρώναμε φάρσες και αναμετρούσαμε τις δυνατότητες μας πότε κοντά και άλλοτε μακριά ο ένας από τον άλλον,  μαλώναμε για να βρεθούμε αγκαλιά στα επόμενα δέκα λεπτά,  όταν ο μοναδικός κώδικας που χρειαζόμασταν βρισκόταν μέσα στα μάτια μας και κανένας ξένος δεν μπορούσε να τον δει, ούτε και επιτρέπαμε σε έναν τρίτο να τον αποκωδικοποιήσει.

Πως μας τραβάει τόσο μακριά από αυτά που κάποτε  βαθιά αγαπήσαμε  η ζωή?

Με τι δύναμη επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξεχάσει ότι πριν μας έδενε και μας κρατούσε σε έναν άνθρωπο , ή σε μια ομάδα ανθρώπων, που είχε κοινά χαρακτηριστικά  και όνειρα?

Ζήσαμε μια ζωή σχεδόν χωριστά, τα μυστικά μας τα ξεχάσαμε,  νέα αυτιά αφουγκράστηκαν τις ανησυχίες και τις πίκρες μας.

Μα σαν άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα  όταν εμφανιζόμασταν ένας ένας σαν ξεχασμένοι από μάχη στρατιώτες , φωτογραφίες παλιές που ανασύρθηκαν από τα συρτάρια μας, τα κουτάκι της μνήμης όλων  μας ξανάνοιξε στην ίδια σελίδα.

Το κάλεσμα έχει αρχίσει.

Μιλάμε ώρες τώρα μεταξύ μας στα τηλέφωνα  τα social media έχουν πάρει φωτιά, οι γυναίκες που κάποτε ήταν μαθήτριες με σχολικές ποδιές, ξεχνάνε να φάνε,  τα παιδιά τους γκρινιάζουν κουλουριασμένα στα πόδια τους, ενώ εκείνες πληκτρολογούν με μανία  η μια στην άλλη  θυμούνται,  αναπολούν,  γελάνε σαν τις παλιές συμμαθήτριες του λυκείου που ήταν τότε.

Οι άντρες της παρέας χαζολογούν και αυτοί  έκπληκτοι,  αλλά πάντα λιγομίλητοι, άλλοι με πτυχία  άλλοι με φαλάκρα  σου φαίνεται πως γέρασες,  χάχανα πνιχτά παντού στον διαδίκτυο.

Καλημερες και καληνυχτες μας συντροφεύουν γλυκά, μας κοιμίζουν  ανάλαφρα τα βραδιά  καθώς  αναπολούμε την περασμένη μας εφηβεία.

Η συνάντηση πλησιάζει, μετράμε ώρες από τα τελικά αποκαλυπτήρια.

Στα  30 (!) χρόνια που περάσαν από πάνω μας χωρίς να έχουμε κοιταχτεί ποτέ ξανά στα μάτια από τότε, ζήσαμε την κατάκτηση ενός κυπέλλου  Euro, τους φρούδους Ολυμπιακούς της Αθήνας,,  αλλά και  την  οικονομική κρίση που μας προσγείωσε όλους απότομα, και ανάμεσα  σε όλα αυτά, φτιάξαμε οικογένειες,  μεγαλώσαμε παιδιά,  δημιουργήσαμε  και καταστρέψαμε σχέσεις, νέες φιλίες και επιχειρήσεις. Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, ωριμάσαμε , δεν αλλοτριώσαμε όμως την εφηβική μας ψυχή, αυτή που σύντομα ο καθένας από εμάς θα καταθέσει κοιτάζοντας στα μάτια του διπλανού του , αντικρίζοντας για λίγο την παλιά και γνώριμη φιγούρα  του φίλου  ή της κολλητής της μαθητικής μας συνενοχής. Όταν θα προσπαθούμε να ταιριάξουμε το κορίτσι με τις κοτσίδες και το σταθερό γάργαρο γέλιο της που έκανε τα θρανία να τρίζουν  με την 45αρα γυναίκα με το αυχμηρό βλέμμα και την επώνυμη  τσάντα στον ώμο  όταν θα ψάχνουμε μέσα σε όλους να ανακαλύψουμε αν τα μάτια του αγοριού που είχαμε τότε ερωτευτεί τρελλα, μας κοιτάξουν έστω και με τη μισή σπίθα πίσω από τα πρεσβυωπικά γυαλιά του. Θα μας αναγνωρίσει?

Όλους μας διακατέχει  η ίδια αγωνία , η κόντρα του χρόνου με την μνήμη μας που παίζει παιχνίδια, οι φωνές που αντηχούν στα αυτιά μας με την καθαρότητα μιας φωνής που πια δεν ακούμε,   μα με την ίδια πίστη όλοι για να γεννήσει αυτή η συνάντηση το νέο που θα συγκεραστει με το παλιό, για όσους δεν αφήσανε στα θρανία τις αναμνήσεις που μας είχαν δέσει, για τις φίλες που θα μείνουν για πάντα με τις μπλε ποδιές τους περιμένοντας να κλάψουν στην ανοιχτή αγκαλιά της κολητης  τους συμμαθήτριας, για το αγόρι που μας έκανε να δακρυσουμε ενώ μεταφραζαμε την Αντιγόνη, για τον φίλο που μας στήριζε στα δύσκολα, να είναι πάλι εκεί, δίπλα μας.

Με μια κρυφή ελπίδα πως δεν αφεθούμε να παραιτηθούμε ξανά στη δύνη του χρόνου,   πως θα πορευτούμε διακριτικά μαζί, όπως κάνουν οι φίλοι.

Ίσως η  φιλία  τελικά να είναι μια διαδρομή δίχως χρόνο, όπου την αφήνεις , εκεί να την ανακαλύπτεις ξανά, και από εκεί που την σταμάτησες, από εκεί πάλι να την ξεκινάς.

reunion

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s