Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Εσείς που πονάτε όταν πονάτε?

Σας ακούγεται ανόητο ή οξύμωρο? Είναι σαφές όσο παράλογο κι’ αν ακούγεται  πως όταν πονάει η καρδιά μας αρρωσταίνει το μυαλό μας  και το μεταφέρει στο  σώμα μας.

Αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε ψυχοσωματικό, έτσι  μας εξήγησαν κάποιες φορές οι ειδικοί , όταν η πηγή του πόνου μας δεν μπορούσε να εντοπιστεί ως πραγματική ,  όταν δεν υφίστατο λόγος γα πόνο  παρά μόνο στο μυαλό μας που υπέφερε.

Το δικό μου ψυχοσωματικό χτυπάει κατά κύριο λόγο στο λαιμό  τις φωνητικές μου χορδές, τις οποίες σφραγίζει με απόλυτη αφωνία.

Ξεκινάει συνήθως με μια  μικρή βραχνάδα, εξελίσσεται σε ένα μόνιμο κόμπο, για να καταλήξει στην απόλυτη σιωπή.

Όταν το έζησα, πρώτη φορά ένωσα τόσο ανυπεράσπιστη, τόσο μικρή και εύθραυστη  τόσο αβοήθητη, μια  τοσοδούλα, σχεδόν αόρατη για το ανθρώπινο μάτι.

Και όσο περισσότερο αγχωνόμουν  τόσο πιο πολύ κοντά στη μόνιμη αφωνία έφτανα.

Δεν ήθελα να πάω πουθενά, έπρεπε να κυκλοφορώ με ένα τετράδιο και ένα στυλό πάντα στο χέρι, ζωγράφιζα κύκλους και σχήματα περιφέροντας   τα χέρια μου στο αέρα, τα οδηγούσα να σχηματίζουν γράμματα και νοήματα που ενώ εγώ πίστευα πως οι απέναντι  θα μπορούσαν να καταλάβουν,  εκείνοι απλά  μου εγνεφαν  καταφατικά και με κοιτούσαν πάντα στα χείλη  ποτέ στα μάτια  ή στα χέρια, κουραζόμουν τότε, απογοητευόμουν και περίμενα να μείνω μόνη μου σπίτι για να κλάψω, βουβά.

Σήμερα το σημείο του πόνου μου  έχει μετατοπιστεί αρκετά χαμηλότερα, στην κοιλιά μου.

Ένιωσα το πρώτο τσίμπημα μόλις μπήκα σπίτι.

Σαν μια μικρή ενόχληση αρχικά, μια μικρή τάση προς εμετό, έτσι όπως ένιωθα στις αρχές της εγκυμοσύνης μου, τότε που αυτές οι μικρές ενοχλήσεις ήταν καθημερινές αλλά και ανεπανάληπτα μοναδικές. Δεν μου έφερναν ούτε δάκρυα, ούτε πόνο, ούτε και πίκρα, παρά μόνο ατελείωτα  και  μόνιμα χαμόγελα που έμεναν μέρες κολλημένα στο πρόσωπο μου.

Μεταλλάσσεται όμως  γρήγορα και αποφασιστικά  Το πονάκι γίνεται πόνος και η ενόχληση δυσφορία. Πονάω, αλήθεια πονάω, πολύ.

Νιώθω πως κυοφορώ ένα αλιεν στην κοιλιά μου,  που μεγαλώνει σύμφωνα με τους χτύπους του ρολογιού,   που αλλάζει σχήματα και παραμορφώνει το σώμα  μου,  σε λίγο δεν θα χωράει μέσα μου, το νιώθει και το ίδιο  και πιέζει  όλο και πιο δυνατά  να βγει στην επιφάνεια  σπρωγμένο  από το θεμελιώδες ένστικτο της επιβίωσης , με χτυπάει  με τρώει σιγά σιγά, παλεύει για τον αέρα του, διεκδικεί το δικό του χώρο μέσα στο σώμα μου και θέλει να κατακτήσει και το χώρο πέρα από αυτό, γύρω και έξω από εμένα.

Είναι άνισος ο  αγώνας μου , μάταια κοιλοπονώ, η νέα ζωή πάντα είναι ανυπόμονη και απαιτητική   όσο βαθιά κι’ αν με πονάει και με πληγώνει αυτό που έχω  μέσα μου, πρέπει να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια  και εγώ είμαι αυτή που  κλήθηκα να το οδηγήσω εκεί , μα δείλιασα  δεν περιμένα  πως θα υπάρχει  τόσος πόνος μέσα σε ένα σώμα  από αυτό που μέσα μου  κρύβεται και μεγαλώνει ,που καραδοκεί την ευκαιρία της αδυναμίας μου  για να γαντζωθεί  πάνω μου, με όλη του τη δύναμη για αποδείξει την δική του.

Έχει καρδιά,  χτυπάει,  την ακούω κάθε φορά που χαμηλώνει η ένταση του πόνου μου, ακανόνιστα και βιαστικά , ανυπόμονα, καταλαβαίνω την αγωνία του για να υπάρχει, να έρθει στο φως, να γεννηθεί.

Αναρωτιέμαι αν μπορεί να διανοηθεί το μέγεθος που πόνου που  μου προκαλεί,  αν πονάει και αυτό παλεύοντας με.

Αν καταφέρει να βγει από μέσα μου, θα σταματήσει  ο πόνος?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s