Όχι άλλο sex and the city!

Όχι άλλο sex and the city!

Σάββατο πρωί με τις φίλες για καφέ, είναι μια από τις ευλογημένες μέρες που αφήνουμε το σπίτι ασκούπιστο και απολαμβάνουμε για λίγο την ψευδαίσθηση της   ξεχασμένης κοριτσίστικης  ανεμελιάς μας. Το στέκι γνωστό, η ώρα κανονισμένη πάντα η ίδια, αγχωμένα χαμόγελα μπερδεμένα με τον καυτό αχνό του καφέ, κουβεντούλα και ανάλυση, όλα συνδυασμένα με μέτρο, η … Συνέχεια

χαμόγελα / Σαν παραμύθι

Σαν παραμύθι

Αναζητώντας έμπνευση και λόγο γραφής του επόμενου κειμένου μου, σκόνταψα πάνω σε μια ιδέα που μου πέταξε ένας φίλος σαν ιστό να την  υφάνω, να την στολίσω, όπως εκείνος  μου ζήτησε , να σκαρώσω ένα παραμύθι, φτάνει πια της ψυχής σου το μαύρο, μου είπε, κάτι καλό θα πρέπει να υπάρχει για το αύριο. Για … Συνέχεια

Μία ερωτική επιστολή

Μία ερωτική επιστολή

Δεν έχω γράψει ποτέ ραβασάκι  κατά παραγγελία,  τα μόνα γραπτά για τα οποία έπαιρνα εντολή να συντάξω, ήταν κάποιες  εμπορικές επιστολές, τις οποίες και βαριόμουν αφόρητα και τις περισσότερες φορές διόρθωνα λίγο πριν σταλούν γιατί έμοιαζαν σχεδόν με ποιήματα. Έτσι, όταν η φίλη μου  μου ζήτησε να της γράψω ένα γράμμα για να παραδώσει στον … Συνέχεια

Η μέρα που γυρίσαμε το χρόνο πίσω

Η μέρα που γυρίσαμε το χρόνο πίσω

Σάββατο βράδυ λοιπόν και είμαστε  σχεδόν όλοι εκεί. Γιορτινά χαμόγελα φοράμε όπως τότε στις σχολικές μας εκδρομές, τριάντα χρόνια πριν. Ήταν τα ξένοιαστα χρόνια της αθωότητας μας, αυτά που μας είχαν φέρει τον έναν στον άλλον κοντά και μας έδεσαν σε περίεργους  κόμπους που παρέμειναν άλυτοι για χρόνια. Τα μυστικά των πρώτων μας ερώτων  που σήμερα αναδύονται ξανά μπροστά στα  μάτια μας, με την πατινα του χρόνου περασμένη πάνω τους και χρωματίζουν για άλλη μια φορά τη μνήμη μας με ξεχασμένες αγαπημένες εικόνες, η ανάγκη της επιβεβαίωσης μας μέσα στα μάτια αυτών που είχαμε κάποτε επιλέξει να φυλάνε κρυφές όλες  τις εφηβικές  μας  ανασφάλειες, οι φίλοι μας, όσοι μας πίστεψαν, όσοι μας πρόδωσαν, ανταμωμένα όλα σήμερα εδώ. Η αγκαλιά μας γεμίζει από σώματα που έχει καταγράψει η μνήμη μας, σώματα που άλλαξαν στο χρόνο  αλλά παραμένουν ακόμα γνώριμα , κλείνουμε τα μάτια μας σε κάθε αγκαλιά και αναπνέουμε την ίδια μυρωδιά, την  αίσθηση του κολλαριστού γιακά της  σχολικής ποδιάς στο μάγουλο μας, τα ίδια ατίθασα μαλλιά στο χάιδεμα του κεφαλιού. Σε κάποια κοριτσίστικα ακόμα μάγουλα, τα πρώτα δάκρυα της συνάντησης  βλέμματα υγρά, παρατηρούν και ονειρεύονται  ,εκείνο το σκουρόχρωμο ψηλό αγόρι  που τότε τυραννούσε τη σκέψη σου , είναι αυτό που απέναντι σου κάθεται  με τα μαλλιά λευκά, λίγο σκεφτικός, τον κοιτάζεις στα μάτια,σαν   μάτια θλιμμένου σκύλου, μια ταραγμένη θάλασσα   μέσα τους, άραγε τι σκέφτεται  θυμάται πόσο πολύ σου έλεγε  τότε  πως σ’ αγαπούσε? Είναι τόσο οικείο να του πιάνεις το χέρι  και σου μοιάζει τόσο αστείο, πως μπορεί  μέσα στα τριάντα αυτά χρόνια που κύλησαν στις διαφορετικές ζωές σας,  η κίνηση τώρα να έχει την αυτή την αίσθηση, ν’ αναγνωρίζονται, τα χέρια,  το άγγιγμα  είναι γνωστό, όπως και η θέρμη τους. Πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι τελικά, αναρωτιέσαι,  πόσο μεγάλη διαδρομή κάνουμε  γυρίζοντας τη ζωή … Συνέχεια

Uncategorized

Reunion σχ. περίοδος 1981-1983

Έτσι ξαφνικά  σαν αεράκι που εισέβαλε από το ανοιχτό μου παράθυρο  και παρέσυρε όλα τα άχρηστα χαρτιά που συσσωρεύονταν πάνω στο γραφείο,  ορμητικό και ανάλαφρο,  που στο διάβα του αναποδογύρισε τις φωτογραφίες μαζί με τα μαγνητακια στο ψυγείο,  στροβιλίζοντας τις κουρτίνες  με μανία, καθαρίζοντας το μυαλό μου από τις σκέψεις που το τυραννούν, έτσι ξαφνικά,  μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, ένα κάλεσμα. Μια ανάμνηση τώρα ,  που κάποτε ήταν για μας η μικρή και τρυφερή μας καθημερινότητα  τότε  όταν όλοι μαζί  συμμαθητές στο λύκειο δοκιμάζαμε εμπειρίες, μοιραζόμασταν  αλήθειες  και μυστικά,  σκαρώναμε φάρσες και αναμετρούσαμε τις δυνατότητες μας πότε κοντά και άλλοτε μακριά ο ένας από τον άλλον,  μαλώναμε για να βρεθούμε αγκαλιά στα επόμενα δέκα λεπτά,  όταν ο μοναδικός κώδικας που χρειαζόμασταν βρισκόταν μέσα στα μάτια μας και κανένας ξένος δεν μπορούσε να τον δει, ούτε και επιτρέπαμε σε έναν τρίτο να τον αποκωδικοποιήσει. Πως μας τραβάει τόσο μακριά από αυτά που κάποτε  βαθιά αγαπήσαμε  η ζωή? Με τι δύναμη επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξεχάσει ότι πριν μας έδενε και μας κρατούσε σε έναν άνθρωπο , ή σε μια ομάδα ανθρώπων, που είχε κοινά χαρακτηριστικά  και όνειρα? Ζήσαμε μια ζωή σχεδόν χωριστά, τα μυστικά μας τα ξεχάσαμε,  νέα αυτιά αφουγκράστηκαν τις ανησυχίες και τις πίκρες μας. Μα σαν άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα  όταν εμφανιζόμασταν ένας ένας σαν ξεχασμένοι από μάχη στρατιώτες , φωτογραφίες παλιές που ανασύρθηκαν από τα συρτάρια μας, τα κουτάκι της μνήμης όλων  μας ξανάνοιξε στην ίδια σελίδα. Το κάλεσμα έχει αρχίσει. Μιλάμε ώρες τώρα μεταξύ μας στα τηλέφωνα  τα social media έχουν πάρει φωτιά, οι γυναίκες που κάποτε ήταν μαθήτριες με σχολικές ποδιές, ξεχνάνε να φάνε,  τα παιδιά τους γκρινιάζουν κουλουριασμένα στα πόδια τους, ενώ εκείνες πληκτρολογούν με μανία  η μια στην άλλη  θυμούνται,  αναπολούν,  γελάνε σαν … Συνέχεια

1.345.715 άνεργοι

1.345.715 άνεργοι

Ενημερωθήκατε όλοι σας φαντάζομαι ότι το  πανευρωπαϊκό ρεκόρ στην… ανεργία με ποσοστό 26,8%  χτύπησε  πλέον η  χώρα μας, καθώς ξεπέρασε για πρώτη φορά στην αρνητική επίδοση την Ισπανία (26,1%). Πιο αναλυτικά στην Ελλάδα, στις στρατιές των ανέργων προστέθηκαν μέσα σε έναν χρόνο 368.102 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι στο διάστημα  Οκτώβριος 2011, Οκτώβριος 2012 έχαναν καθημερινά την εργασία τους περισσότερα από 1.000 άτομα … Συνέχεια

Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Ένα άλιεν στην κοιλιά μου

Εσείς που πονάτε όταν πονάτε? Σας ακούγεται ανόητο ή οξύμωρο? Είναι σαφές όσο παράλογο κι’ αν ακούγεται  πως όταν πονάει η καρδιά μας αρρωσταίνει το μυαλό μας  και το μεταφέρει στο  σώμα μας. Αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε ψυχοσωματικό, έτσι  μας εξήγησαν κάποιες φορές οι ειδικοί , όταν η πηγή του πόνου μας δεν μπορούσε να εντοπιστεί ως πραγματική ,  όταν δεν υφίστατο λόγος γα πόνο  παρά μόνο στο μυαλό μας που υπέφερε. Το δικό μου ψυχοσωματικό χτυπάει κατά κύριο λόγο στο λαιμό  τις φωνητικές μου χορδές, τις οποίες σφραγίζει με απόλυτη αφωνία. Ξεκινάει συνήθως με μια  μικρή βραχνάδα, εξελίσσεται σε ένα μόνιμο κόμπο, για να καταλήξει στην απόλυτη σιωπή. Όταν το έζησα, πρώτη φορά ένωσα τόσο ανυπεράσπιστη, τόσο μικρή και εύθραυστη  τόσο αβοήθητη, μια  τοσοδούλα, σχεδόν αόρατη για το ανθρώπινο μάτι. Και όσο περισσότερο αγχωνόμουν  τόσο πιο πολύ κοντά στη μόνιμη αφωνία έφτανα. Δεν ήθελα να πάω πουθενά, έπρεπε να κυκλοφορώ με ένα τετράδιο και ένα στυλό πάντα στο χέρι, ζωγράφιζα κύκλους και σχήματα περιφέροντας   τα χέρια μου στο αέρα, τα οδηγούσα να σχηματίζουν γράμματα και νοήματα που ενώ εγώ πίστευα πως οι απέναντι  θα μπορούσαν να καταλάβουν,  εκείνοι απλά  μου εγνεφαν  καταφατικά και με κοιτούσαν πάντα στα χείλη  ποτέ στα μάτια  ή στα χέρια, κουραζόμουν τότε, απογοητευόμουν και περίμενα να μείνω μόνη μου σπίτι για να κλάψω, βουβά. Σήμερα το σημείο του πόνου μου  έχει μετατοπιστεί αρκετά χαμηλότερα, στην κοιλιά μου. Ένιωσα … Συνέχεια