αγαπημένα μου ψηλοτάκουνα

Αγαπημένα μου ψηλοτάκουνα

Από μικρό κορίτσι θυμάμαι πως είχα μία ανεξήγητη απέχθεια προς τις παντόφλες, γεγονός που εκνεύριζε αφόρητα τη μάνα μου εφόσον ήθελα να τριγυρίζω σε όλο το σπίτι και όλες τις ώρες φορώντας τα παπούτσια μου, τα οποία αποχωριζόμουν μόνο στον ύπνο.

Τα πρώτα μου τακούνια τα απαίτησα  στην ηλικία των 16, και τα κατέκτησα μετά από δυο απανωτούς καυγάδες με τη μάνα μου και έναν με τη γιαγιά μου, της οποίας η αντίδραση ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της μάνας μου.

Τα θυμάμαι όπως την πρώτη μέρα , καφέ μελί, με μία αγκράφα που στόλιζε το πάνω μέρος,  τετράγωνη μύτη και με 5 πόντους τετράγωνο χοντρό τακούνι.

Τα αποχωρίστηκα με θλίψη όταν τα κατέστρεψα ολοσχερώς από το αδέξιο εφηβικό και βιαστικό μου περπάτημα.

Τα ψηλά τακούνια, διάβασα κάποτε, πως ανακαλύφθηκαν στη Μέση Ανατολή, για να μην καίγονται τα πόδια από την ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία του εδάφους.(!)

Βέβαια μετά από δέκα συνεχόμενες ώρες δουλειάς πάνω στα τακούνια  πάλι καίνε τα πόδια, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο, συνειδητή μας επιλογή, μπρος στα κάλλη τι  ειν’ ο πόνος.

Το πάθος  όμως για τα ψηλά τακούνια  δεν αποτελεί  μοντέρνα επινόηση. Ιστορικά, το ύψος του τακουνιού στο παπούτσι υποδείκνυε το γένος και την κοινωνική τάξη, ενώ τα ψηλά τακούνια  υπήρξαν  ανέκαθεν σύμβολο πολυτέλειας. Στην Ευρώπη του 16ου αιώνα η χρήση του  τακουνιού είχε να κάνει με την επιβολή   της δύναμης και μάλιστα αναφερόταν και στα δύο φύλα.

Για κάθε γυναίκα τα ψηλοτάκουνα της αντιπροσωπεύουν το χαρακτήρα της, υποδεικνύουν το επάγγελμα της, και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την θηλυκότητα της.Καθορίζουν το στυλ , προσδιορίζουν την υπόσταση της ακόμα και την ηλικία της.

Στη δική μου καθημερινότητα τα  ψηλοτάκουνα ήταν δεδομένα.

Από το πρωί στη δουλειά, ως αργά το βράδυ.’Έχω μαγειρέψει φορώντας τα , δεν ανήκει το προνόμιο  αυτό μόνο στη Μόνικα Μπελούτσι.

Βλέπω τα  ίχνη που άφησαν στο χώρο που κινούμαι και ζω καθημερινά, τα σανίδια μου το ξέρουν τι έχουν μαρτυρήσει από το αδιάκοπο τάκα τάκα .

Τώρα μόνο  η σιωπηρή επέλαση της παντόφλας αντηχεί στο σαλόνι μου,

αυτό  το απεχθές  είδους υπόδημα το οποίο με συντροφεύει δυστυχώς κάθε μέρα πια.

Δεν  έχω πλέον ούτε λόγο να τα φορέσω, ούτε και δικαιολογία.

Που να τα φορέσω? Στη δουλειά,  αφού είμαι πλέον άνεργη.

Στη βραδινή μου έξοδο ? Αφού δεν βγαίνω  δεν υπάρχει ούτε διάθεση, αλλά ούτε και πρόφαση.

Μήπως σε ένα  καυτό ραντεβού? Μα  είμαι μόνη μου.

Θέλω και πάλι να τα φορέσω και να πάω στο θέατρο,   θέλω  και πάλι να ντυθώ με μια μαύρη στενή φούστα  και ψηλοτάκουνες γόβες σε μια νέα δουλειά, θέλω ξανά να ακούσω τον αγαπημένο τους ήχο καθώς θα περιδιαβαίνουν τα πεζοδρόμια της πόλης , θέλω πάλι από την αρχή να τα λατρέψω όταν θα τα αποχωρίζομαι το βράδυ, με τη βεβαιότητα πως θα τα ξαναφορέσω το επόμενο πρωί, θέλω να  βρεθεί πάλι ένα αντρικό χέρι να μου τα βγάλει στο τέλος της μέρας.

Θέλω πίσω την υπόσταση μου, την κοινωνική μου τάξη, την πολυτέλεια μου.

Θέλω πίσω τη θηλυκότητα μου, το στυλ μου, τη δύναμη μου.

Θέλω πίσω στη ζωή μου τα α αγαπημέναψηλά τακούνια μου ψηλοτάκουνα..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s