Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο…

7982990-vintage-microphone

 

Εχω ακόμα τη φωνή του στα αυτιά μου, μια παιχνιδιάρικη φωνή, ελαφρώς βραχνή, λίγο σκοτεινή κατά περίσταση και αφόρητα                    μοναχική.

Θυμάμαι πως περίμενα να τον ακούσω , ακόμα και όταν ένιωθα πως δεν είχε κάτι να πει, ακόμα και όταν δεν ήθελε να μιλήσει.

Η σιωπή του για μένα ήταν αβάσταχτη,με άφηνε μουδιασμένη,  σαν μικρο παιδί στερημένο από το καθημερινό του παραμύθι.

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας, με τη δική του φωνή, ή για να είμαι πιο σαφής  η φωνή του ξεκίνησε την ιστορία μας.

Κάποιες φωνές έχουν το χάρισμα να σε κάνουν να πετάς ανάμεσα σε πεταλούδες, να σε βουλιάζουν μέσα σε λιβάδια  σπαρμένα με κατακίτρινα στάχυα, να σε στροβιλίζουν  σε ένα ατέρμονο βαλς, να σου ψιθυρίζουν στο αυτί τα μυστικά των ξωτικών, και εσύ                           να γελάς, να γελάς, που το ζεις, να γελάς γιατί είσαι εσύ  που το ζεις, να γελάς  γιατί γνωρίζεις ότι αυτή η φωνή που σε πλανεύει είναι μοναχική, μα δεν σε νοιάζει  αρκεί που είσαι εκεί, με όλες τις αισθήσεις σου πάντα σε επιφυλακή για να το

δοξάζεις, να το βιώνεις  να το κατακτάς.  Η δική του  φωνή.

Ξεμυαλίστηκα, αυτή είναι η σωστή λέξη. Απόλυτα, αβάσταχτα, με την επιπολαιότητα μιας άλλης νιότης ξεχασμένης από καιρό, αυτής που με έκανε να νιώσω.

Κάθε μέρα μαζί του ήταν  μια μέρα κερδισμένη, μια μέρα γεμάτη μουσική,  μια μέρα φτιαγμένη από χρωματιστά μπαλόνια, μια μέρα  πάνω σε πολύχρωμα carouzel, μια μέρα μαζί του.

Στον παράξενο  ρυθμό που κρατούσε η καρδιά μου είχα αμελήσει  να προσέξω καλύτερα τη                χροιά της αφόρητης  μοναχικότητας του.Να την αφουγκραστώ, να την κρατήσω αγκαλιά                       και να την  κοιμίσω,  να της ζητήσω  να σωπαίνει   μόνο αυτή, ώστε  να ελευθερώσει  όλες τις υπόλοιπες χροιές που χρωμάτιζαν το  σύνολο της φωνής που  με είχε φυλακίσει                         με έρωτα.

Άρχισα να χάνω το άκουσμα της φωνής του.

Μεγάλωναν μέρα με τη μέρα οι χρόνοι της απουσίας του.

Σπάσανε  ένα ένα τα χρωματιστά μου μπαλόνια με κρότο δυνατό σαν κανονιές                             στα αυτιά μου . Σώπασε το βαλς, σταμάτησα να χαμογελάω, τα μυστικά των ξωτικών δεν ξανακούστηκαν . Ερήμωσε το carousel  .

Πήρε τη φωνή του μακριά μου, χωρίς να μου εξηγήσει ποτέ γιατί…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s