blanche dubois

Βlance Dubois

Είναι  μέρες   τώρα που παλεύω να γράψω αλλά δεν τα καταφέρνω. Στο σπίτι πάντα κάποιος θα έρθει ακριβώς την ώρα που θα έχω στρωθεί μπροστά στην οθόνη για να με διακόψει πριν καν ξεκινήσω, δίνοντας μου έτσι την αφορμή να δω dvd τελικά, ή απλά να σερφαρω  χωρίς προορισμό στο internet. Το διαμέρισμα μου, αν και κατοικείται μόνο από δυο άτομα  και ένα σκύλο  ο οποίος όταν αρχίσει να κάνει φασαρία (γαβ), δεν σταματάει ούτε με υπνωτισμό,  αποτελεί πάραυτα, κέντρο διερχομένων και αυτό με έναν ανεξήγητο τρόπο δεν ίσχυε όταν δούλευα, εμφανίστηκε  σαν ένα  έκτακτο καιρικό φαινόμενο με την αρχή της ανεργίας μου και τώρα πια  έφτασε να θυμίζει την συχνότητα των βροχών του φθινοπώρου. Αν με ρωτήσετε τι θεωρώ πιο ενοχλητικό,  τον ξερό και επαναλαμβανόμενο ήχο του θυροτηλεφώνου,  το σταθερό κουδούνισμα  της εξώπορτας μου, ή το ρυθμικό ντριν του τηλεφώνου, θα σας πω πως όλα ακούγονται να εκπέμπουν  τα ίδια  εκνευριστικά ντεσιμπέλ στα αυτιά μου. Η ποικιλία των επισκεπτών δεν είναι μεγάλη φυσικά, απαρτίζεται σχεδόν από τα ιδία άτομα, τα οποία εναλλάσσονται σαν πρωταγωνιστές στη σκηνή του σπιτικού μου, οι γονείς ,( να σου ψήσω ένα ψαράκι ) κοινόχρηστα  (πολλά κοινόχρηστα καθότι ανεξόφλητα), η δπιλανη μου γειτόνισσα (καφέ;), ο φίλος της κόρης μου (καφέ, ή τσάι;), αδερφός, ανίψια, ταχυδρόμος. Ακόμα αναρωτιέμαι ποιος μου έκανε ποδαρικό … Συνέχεια

Συνομήλικη με την Πόπη Τσαπανίδου

Συνομήλικη με την Πόπη Τσαπανίδου

Το δεύτερο καλοκαίρι της ανεργίας μου αποδείχτηκε ιδιαιτέρα καυτό, όχι  μόνο λόγω θερμοκρασίας , αλλά και λόγω νεύρων. Ανέκαθεν υπήρξα νευρική και αγχώδης  ακόμα και το περπάτημα μου ήταν  βιαστικό και με νεύρο, κανένας δεν μπορούσε να βαδίσει δίπλα μου και να μην έχει την εντύπωση πως κάπου άρπαξε φωτιά και τρέχαμε να τη σβήσουμε , ή  στη χειρότερη περίπτωση πως κάποιος μας είχε κηρύξει πόλεμο, οπότε τρέχαμε για τη ζωή μας. Μετά από αρκετές εβδομάδες που το κινητό μ ου παρέμενε βουβό, είχα επιτέλους δεχτεί ένα τηλεφώνημα που αφορούσε μια δουλειά. Το γεγονός που θεώρησα αξιοπερίεργα ευοίωνο, ήταν πως ο κύριος από τον οποίο δέχτηκα το εν λόγω τηλεφώνημα  ήταν ο ίδιος για τον οποίο είχα δώσει συνέντευξη για μια επικείμενη δουλειά πριν από δυο μήνες, άλλα τελικά δεν με είχε χρειαστεί την τελευταία στιγμή. Η θέση για την οποία με σκέφτηκε και με κάλεσε, όπως μου εξήγησε, αφορούσε ένα φίλο του, του είχα κάνει , είπε πολύ καλή εντύπωση  κ’ έτσι φτάσαμε ως εδώ! Την ημέρα που ορίσαμε λοιπόν για τη συνέντευξη  η θερμοκρασία ήταν στους 38 υπό σκιάν. Α ντε τώρα φτιάξε μαλλιά με τέτοια θερμοκρασία. Όχι μόνο μαλλιά, αλλά και νύχια  πολύ βασικό στοιχείο σε μια γυναίκα  καθώς  στις κινήσεις των χεριών παίζουν σημαντικό ρόλο όπως εντυπώνονται στον συνομιλητή. Έχουμε και λέμε, λοιπόν, μαλλιά , νύχια, τέλεια. Ντύσιμο, πρωινό επαγγελματικό, στιλάτο και όσο δυνατόν πιο δροσερό γινόταν χωρίς ντεκολτέ και πλάτη έξω. Μια ελαφριά κρέμα μαυρίσματος για να καλύψει την ασπρίλα της έλλειψης διακοπών και να επιφέρει μια  ξένοιαστη ισορροπία στο σύνολο , τσάντα πρωινή σε ουδέτερη απόχρωση, μοναδικό κόσμημα το ρολόι  στο χέρι, το γνωστό βιογραφικό ντυμένο σε διαφάνεια υπό μάλης   και φύγαμε. Το σπίτι μου είναι στην ανατολική μεριά της πόλης και με τη δυτική πλευρά, ομολογώ πως δεν έχω καλές σχέσεις. Πιστεύω πως αν κάποιος θέλει να με τιμωρήσει … Συνέχεια

τα ντολμαδακια της γιαγιας μου

Τα ντολμαδάκια της γιαγιάς μου

Η γιαγιά μου γεννήθηκε στην Πόλη και  στη Θεσσαλονίκη πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά, όπως και αναρίθμητου  συμπολίτες  της, το 1922, μετά  τα γνωστά σε όλους μας γεγονότα. Αποφοίτησε από το <εν Θεσσαλονίκη Διδασκαλείον Θηλέων της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως > με βαθμό απολυτηρίου 8, 49, λίαν καλώς και διορίστηκε δασκάλα λίγα χρόνια μετά. Ανάμεσα στα  μαθήματα που διδάχτηκε  ήταν και η καλλιγραφία. Τα ντελικάτα γράμματα που ζωγράφιζε η για για μου στο χαρτί όταν έγραφε, αποτελούσαν μικρά έργα τέχνης. Τοσο όμορφα  τόσο στρωτά και τόσο περίπλοκα πλεγμένα, αλλά απολύτως  κατανοητά  ακόμα και για ένα μικρο παιδί  όπως θυμάμαι τον εαυτό μου τότε να τα χαζεύει με τις ώρες πάνω σε βιβλία που έφεραν τις αφιερώσεις της, σε ημερολόγια που σημείωνε τις γιορτές και στην ατζέντα που είχε περασμένα  όλα τα τηλέφωνα που χρησιμοποιούσε , με απόλυτα  αλφαβητική σειρά και με τις αντίστοιχες υποσημειώσεις. Οι πρόσφυγες της Πολης έφεραν μαζί τους πάρα πολλές νέες για τα έως τότε δεδομένα της Θεσσαλονίκης συνήθειες, τόσο ιδεολογικές  και κοινωνικές όσο και διατροφικές. Όσον αφορά στις γυναίκες της Πόλης,  στις Πολιτισες με τ’ όνομα,σφράγιζαν κάθε νέα γειτονιά στην οποία κατέληγαν να φτιάξουν το < κονάκι > τους , με μυρωδιές ανατολής, φτιαγμένες από μεθυστικά μπαχάρια , πιπέρια και μελιτζάνες, γλυκάνισο και παστουρμά,  κανέλα και μοσχοκάρφι. Κάθε κανόνας έχει και την δική του εξαίρεση και σε αυτήν την περίπτωση  δυστυχώς η γιαγιά μου ήταν τελικά άριστη  μόνο στη καλλιγραφία , δεν … Συνέχεια

αγαπημένα μου ψηλοτάκουνα

Αγαπημένα μου ψηλοτάκουνα

Από μικρό κορίτσι θυμάμαι πως είχα μία ανεξήγητη απέχθεια προς τις παντόφλες, γεγονός που εκνεύριζε αφόρητα τη μάνα μου εφόσον ήθελα να τριγυρίζω σε όλο το σπίτι και όλες τις ώρες φορώντας τα παπούτσια μου, τα οποία αποχωριζόμουν μόνο στον ύπνο. Τα πρώτα μου τακούνια τα απαίτησα  στην ηλικία των 16, και τα κατέκτησα μετά από δυο απανωτούς καυγάδες με τη … Συνέχεια

Αφιερωμένο…
Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο…

  Εχω ακόμα τη φωνή του στα αυτιά μου, μια παιχνιδιάρικη φωνή, ελαφρώς βραχνή, λίγο σκοτεινή κατά περίσταση και αφόρητα                    μοναχική. Θυμάμαι πως περίμενα να τον ακούσω , ακόμα και όταν ένιωθα πως δεν είχε κάτι να πει, ακόμα και όταν δεν ήθελε να μιλήσει. Η σιωπή του για μένα ήταν αβάσταχτη,με άφηνε μουδιασμένη,  σαν μικρο παιδί στερημένο από το καθημερινό του παραμύθι. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας, με τη δική του φωνή, ή για να είμαι πιο σαφής  η φωνή του ξεκίνησε την ιστορία μας. Κάποιες φωνές έχουν το χάρισμα να σε κάνουν να πετάς ανάμεσα σε πεταλούδες, να σε βουλιάζουν μέσα σε λιβάδια  σπαρμένα με κατακίτρινα στάχυα, να σε στροβιλίζουν  σε ένα ατέρμονο βαλς, να σου ψιθυρίζουν στο αυτί τα μυστικά των ξωτικών, και εσύ                           να γελάς, να γελάς, … Συνέχεια